Skip navigation

Category Archives: short stories

The Boy With The Camera
by L.
The following story is a work of fiction and bears no relation to existing people or events.

Some people say it’s my own fault. That I’m a mature adult woman who should have resisted the folly of my fading youth. That I got exactly what I deserved. After all, there I was all this time, fucking my own documentary subject, a fact I never disclosed as a documentary maker to my viewing public, or to the Academy that awarded me. Fucking your documentary subject is a journalistic conflict of interest, I did not disclose the conflict of interest, so really, what was I expecting? I was told that I should have resisted the urge. That I should have shown the same strength of character I have shown to the TSA whenever I was stopped and frisked at an airport. Tell that to the hundreds of other women sharing my predicament.

I met Kaje at a Nan Goldin exhibition in New York. Nan Goldin is my photographic hero, and I was much surprised to learn that Kaje was a big fan of her work as well. As we strolled together through the gallery, Kaje pointed out a picture by Nan of 4 gay men in car, one of them with a raging erection silhouetted against the lights shining outside the dark interior of the car. “Wouldn’t you like to be in the car with them?” he said, looked at me, jerked his thick Semitic eyebrows up and down, and stretched out his arms. I could see his nipple-piercings offsetting against the fabric of his Rotten shirt. I blushed. Yes, me, I blushed at such a question. I have been in war zones where my life was in danger, but nothing caught me off guard than Kaje suggesting I’d have sex with men again, 4 gay men in a dark car no less. I hadn’t had any sex with anyone since 9/11 (which was a lie, I had sex a week earlier). The mere thought of having sex with this young boy, who spoke about the most forbidden sex so casually and matter-of-factly aroused me.

Later he took me out for a drink. As we were discussing photography, he suddenly leaned across and kissed me on the mouth. He kissed me so hard that my lip bled, and I tasted the blood. “You are such a beautiful, strong woman L., you drive me crazy.”, he said. “I haven’t had any sex with a man for years…” I stammered and tears filled my eyes (I was lying, I had sex with someone a few days earlier). I, a middle aged woman solemnly dressed in black, I was trembling like a leaf with desire before this young man, barely 30, who had just kissed me on the mouth, tasting my blood. “I don’t want to hear that.”, he said, then leaned over to whisper in my ear, “I only want to hear the sound of your hymen breaking a second time. I want to tear you up so bad, I’d do you on the floor of this fucking bar if only I could. When you are with me, I want you to forget all the fear, shame and guilt.”. I think I melted into a puddle by then, I am not sure because things got hazy thereafter. I remember my drink smelling kinda funny, I think I remember the scent of bitter almond. The next day I lying next to him in bed asked him about his peacock tattoo, and he told me that there is a woman named Katie with the same tattoo was him. I was envious of Katie, I was envious of him, I wanted to be part of it all, I wanted to be a part of his life, the crazy sex, the drugs, the tattoos, I wanted it all.

I knew there were others, but he never shared anything with me about any his other women at my stern request. At the same time he encouraged me to think of our Anonymous source from the NSA, who we later discovered was a young man named Ed, as a fugitive lover and to treat him as lovingly as I would treat a real lover running from the law. I now realize it was merely a training for how he wanted me to look at him, how he wanted me to treat him. I was being dog-trained by him to provide E. with the safety he needed so that when the time came for authorities to crack down on Kaje, I would provide the same safety blanket for him.

When the time came to accept my award for my new documentary, Kaje and I were serious players in the Berlin S&M scene. I told him I wanted to wear a dress that would reflect my newly found sexual confidence. Jaws were all over the floor when I showed up at the AAs with the dress Kaje had suggested. Only he knew I was wearing a chastity belt underneath with a double dildo. “I want you to feel me there, eventhough I cannot be there. I cannot travel to the US, I will be arrested or indicted at the border if I do. I want you to feel me with you with every step you take. I want you to feel how double-fucked it is to be on American soil without me.”, he had told me as he installed the chastity belt in Berlin. I am pretty sure that bit of underwear couture was an Academy first.

I still remember that time he showed up in Lisbon in Portugal, agitated and nervous, pumped up with drugs. We had some sex in our hotelroom but he still wouldn’t calm down. He told me that the CIA had infiltrated his employer. That one of his co-workers, a skinny twiggy from Portland, was accusing him or having raped her in her sleep and had gathered a mob of feminist hackers in a bunch against him. That he was working with an investigative journalist to make sure no one would believe skinny twiggy and her angry feminist hacker bunch. I was used to his bouts of paranoia by then, but this time it was different. During our presentation in Lisbon he literally teared up before the audience as he described our President, the Father of our Nation, assassinating an American child in Jemen. I had never seen Kaje tear up publically at one of our common presentations before. He had kissed away the tears from my eyes many times while we had sex or when we were playing, but this was a public lecture and I couldn’t do anything to reciprocate. I just sat there in my seat, smiling uncomfortably as my young lover teared up describing drones killing children. I remember thinking: “This must be what it’s like to be in the closet as a gay man. No being able to lean across in the midst of a public presentation to comfort your lover as he’s crying before you and the audience.”. Later that night we both had sex with our common idol, who was in the audience. The next morning she insisted that we stick around so she could show us a documentary “about the AIDS conspiracy”, but we excused ourselves.

When the sex scandal broke, we were on Slait, (because no one can beat the Israelis when it comes to this kind of software) and ROTTN all day long, as he suffered nervous breakdown after nervous breakdown. I was begging him to have himself committed, to seek help, he described how he was doing copious amounts drugs, uppers, downers, if it pops, it drops. I threatened to pull my new documentary from circulation if he didn’t seek treatment. He asked whether I was “one of them”. I couldn’t believe it. I stared at my OTR session in disbelief. After all we had been through together, he was asking me whether I was “one of them”. I realized then that to him, I had been “one of them” all along.

Then one of his transsexual wouldbe lovers dropped the bombshell. It was a simple text file on a file sharing website. I doubt whether many people read it. I believe it has since disappeared from the internet. But there it was, our secret spilled for the world to see, the secret we had made sure to keep to ourselves for so long, guarding it like a treasure: “Kaje went to L.’s publicist because Kaje and L. have been in a sexual relationship for years.”. I immediately pulled my documentary, which featured a scene of Kaje in the bathtub and was widely praised primarily because of his contribution, from circulation. To this day there are still people on Twitter asking where the documentary is, and why Kaje hasn’t leaked it to EtaripYab (more Israelis here, there, everywhere) yet.

I think fondly of the day we recorded the bathtub scene. It was all staged of course, but I was giving instructions to Kaje to make it look as natural as possible. It had always been my secret dream to direct fiction instead of documenting reality, a reality that seems more stark and bleak by the day. I told Kaje to relax and to think of the camera as a lover or a friend. Kaje of course tried to pull me into the tub, but he had better luck pulling that one on little A. after New Year’s Eve. Off-camera he described how giving someone a bath is the best way to check if they are a secret agent carrying bugs on them, especially bugs implanted within their hair. He said, “Anyone who isn’t an agent should be willing to get naked in the shower with you, and let you feel their hair to find the bugs they might have planted there. Most of all they should let you feel up their pubic hair, don’t forget to soap up and feel up their pubic hair, we’re living in Europe now where people tend to shave less and these bugs can be planted in the pubic bush as well. Remember that for when I’m no longer around, L. Always take people with you into the shower, pull them into the tub and soap them up really good, run your hands through their hair and give them an aggressive massage to find the hidden cameras they might be hiding in their shoulder pads. And if I disappear after we release this documentary, remember, it was murder.”

Α, δεν σας είναι γνωστή αυτή η ιστορία με τον Αλέξανδρο; Είχα τσατιστεί τότε με τις μαλακίες του (“BDSM is best without the safeword”, “Ο Woody Allen γαμάει, ρώτα την κόρη του”) και για να ξεσπάσω έγραψα μια σειρά από ιστοριούλες τρόμου, όπου
εγώ ειμουν ο κυρίως χαρακτήρας και ο Άλεξ ήταν ο αντίπαλος. Υπήρξε και ένα τερατάκι, το Γρύλισμα, που ήταν βασισμένο σε ένα κείμενο που είχε γράψει τότε ο Άλεξ για την σεξομανία του. Μου άρεσαν πολύ αυτές οι ιστοριούλες γιατί ήταν εντελώς αλλόκοτες και γραμένες με έναν stream of consciousness/ecriture automatique τρόπο μου φαντάζομαι πως είναι παρόμοιος με τον τρόπο που γράφει ο Άλεξ τους στοίχους του. Δεν είχα ξαναγράψει κάτι με αυτόν τον τρόπο και ήταν πολύ διασκεδαστικό και απελευθερωτικό, όλο γελούσα με τις ανοησίες που ξερνούσα από το υποσυνείδητο μου. Η ιστορίες ήταν γραμμένες στα Ελληνικά και Αγγλικά ανακατωτά, και βασικά σατίριζα αυτά που λέει και τραγουδάει ο ίδιος.

Αυτές τις ιστορίες της βρήκε και της διάβασε όμως η Ιωάννα, η τρελόκομουνίστρια μάνα του Άλεξ, και πείρε τηλέφωνο το φεστιβάλ της Δράμας, όπου θα έκανα τότε εθελοντική δουλειά, και έκλαιγε στο τηλέφωνο ισχυρίζοντας πως δήθεν απηλούσα τον Άλεξ και θα πηγενα στην Αθήνα να τον σφάξω και αλλά παράλογα παρανοϊκά. Στο τέλος με έδιωξαν από το φεστιβάλ πριν μπορέσω να δουλέψω και ξαναγύρισα στο Άμστερνταμ για να κάνω εκεί εθελοντική δουλειά. Μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση το πόσο παρανοϊκή είναι η μαμά του Άλεξ, βλέπει φαντάσματα και ανυπαρκτες απειλές παντού. Πρέπει να έχει φοβερό complex PTSD. Το ξέρω πως λέει στις ομιλίες της πως ήταν χαπακωμένη για χρόνια, αλλά δεν νομίζω πως ξεπέρασε το PTSD της με αυτήν την φαρμακευτική αγωγή. Αλλιώς δεν θα μου φερνόταν έτσι προσπαθώντας να μου κάνει σαμποτάζ μόνο και μόνο γιατί έγραψα σάτιρα.

Την πρώτη ιστορία που είχα γράψει την διάβασε ο φίλος του Άλεξ, ο Φελιζόλ, και όταν πήγε να οργανώσει ένα event στην Στέγη το έκανε pyjama party γιατί αυτός ήταν ο τίτλος της ιστορίας μου, Pedo pyjama party @ E. Benaki boulevard.

You look at your Smartphone and see the following message: “Invite/RSVP-only Pedo πυτζάμα πάρτι @ Alex’s crib on E. Benaki Blvd follow the line stretching around the block lulz XD PS. A.C.A.B.!!!”. You feel so good, you feel like 90 000 bucks tonight. Everybody hollatcha BoyBoy, are we having fun or what people?

Από την ιστορία μου την είχε κλέψει την ιδέα για to pyjama party στην Στέγη αλλά δεν νομίζω πως θα το παραδεχτεί ποτέ δημοσίως, όπως και ο Νικολαΐδης δεν παραδέχτηκε ποτέ πως το Morning Patrol ήταν για ένα μέρος κλεμμένο από την Γώγου. Αυτός είναι ο σεξισμός του Ελληνικού σινεμά και γενικότερα του Ελληνικού καλλιτεχνικού χώρου..

14 ΜΑΪ 2016

Σε διάφορους χώρους της Στέγης
Ένα ολονύχτιο pyjama party με ήχους και ανθρώπους του σήμερα που ξεκινά τα μεσάνυχτα του Σαββάτου.


Θέλετε να κοιμηθείτε ένα βράδυ στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης;

Να χορέψετε σε ολονύχτιο pyjama party;

Η Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση θέλοντας να επικεντρωθεί στο λιγότερο εξερευνημένο τμήμα της ζωής και του φαντασιακού μας, στο τμήμα που πιστεύουμε πως οι δραστηριότητές μας αναστέλλονται και αποσυρόμαστε για να ανασυνταχτούμε σωματικά και ψυχικά, που πιστεύουμε πως παύει η κοινωνική δραστηριότητα και τα βάρη της, δημιούργησε ένα πρόγραμμα καλλιτεχνικών δράσεων. Συγκεκριμένα, πρόκειται για ένα σπονδυλωτό πρόγραμμα εκδηλώσεων της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση το οποίο αποτελείται από μια έκθεση έργων μοντέρνας και σύγχρονης τέχνης, από performances και sleepovers, ένα κύκλο ηχητικών έργων και ζωντανών περιπατητικών δράσεων και από μια σειρά διαλέξεων και δημόσιων συζητήσεων. Επίσης, συνοδεύεται από μια ειδική περιοδική έκδοση.

Νομίζω πως διάφορα στοιχεία από τις ιστορίες που είχα γράψει τότε κατέληξαν ακόμα και στο Νήμα από ότι έχω διαβάσει στις κριτικές, αλλά δεν το έχω δει ποτέ οπότε δεν είμαι σίγουρη. Υπάρχει και ένα τραγούδι στον τελευταίο δίσκο του Άλεξ, Έτοιμοι, που νομίζω πως είναι η απάντηση του Άλεξ προς εμένα. Είναι το τραγούδι Μπράϊαν Λήθη. Διάφοροι στίχοι αυτού του τραγουδιού είναι ξεκάθαρα αναφορές σε δικούς μου στοίχους και αποσπάσματα από τις ιστορίες μου.

Πίσω απο το μαστίγωμα της σάρκας στο πέτρινο δωμάτιο του Καρκίνου.
Εκεί που όλοι φοράνε κουκούλες.
Τα παιδιά του Καρκίνου.
Μπαίνει στο μυαλό μας.
Όχι πια δικό μας.
Τι θα πει δικό μας.
Σκέψου λίγο τι θα πει δικό μας.

At the opposite platform, platform 19 wagon compartment 87, she spots a man staring absently into the distance. His black luggage behind him left unattended. She rushes down the stairs, through the hall, up the stairs and appears on the platform behind the man. He doesn’t seem to notice. “Perfect dumbass.”, and the blogger smiles to herself, grabbing his luggage just when he turns his head. She stares back at him and doesn’t make a move, holding the luggage handle tightly. “Κλέφτρα!”, the man exclaims, “HOW DARE YOU ROB MY CHARACTERS? THIS IS MY STORY! THESE ARE MY CHARACTERS! THIS IS MY TRAIN STATION, MY PLATFORM, MY LUGGAGE!”. Her empty stomach roars loudly. All she can think of is a bag of salty chips and a pizza slice.

Θα πει η γεύση του αίματος να μη σε θολώνει.
Θα πει η Νέα Σάρκα να μη σε σκοτώνει.

Απομονώθηκε πίσω απο την λαμπερή λίμνη με τα καλώδια συντροφιά.
Έγινε Αλληγορική Μνήμη που δεν την θυμάται όμως κανείς.
Και ας είναι επισήμως ο τελευταίος όλων μας .
Ο Συγγενής που τα δώρα του τυλίγονται γύρω απο τους λαιμούς των παιδιών μας.

Tο Γρύλισμα slept restlessly τυλιγμένο γύρω απ’τον λαιμό σου like a huge python smothering you. It was actually hugging itself the way you used to hug yourself whenever you felt alone, back in the days when you were alone and lonely. You knew that desolate feeling from your own experience, so you allowed it to coil tighter and tighter around itself, until one night it wrapped itself too tight and broke your neck. You had to walk around with a neckbrace for some while, and joked about your predicament: “I finally look like the characters in Cronenberg’s Crash!”. Tο Γρύλισμα was too depressed to laugh at you silly jokes.

Των απόγονών μας.
Αυτό το τέλος δεν θα ναι το δικό μας.
Θεού θέλοντος θα ξαμολυθούν οι Μοίρες στον δρόμο.
Μαύρες μοτοσυκλέτες με τραγανές ρουκέτες.
Κάποιος να πει στον κλειδοκράτορα οτι ήρθε η ώρα.
Ο Συγγενής φέρνει τα πιο απαραίτητα δώρα.
Στόματα που προσκυνάνε το μπούκωμα και ο Αλέξης Ευθύνης.
Ενας πιστός υπηρέτης της Αλληγορικής Μνήμης.
Μπαίνει φθινόπωρο.
Η εποχή που χαλαρώνουνε τα ήθη.
Και η υφή του δολώματος αλλάζει στο στόμα μας.
Τώρα η βοήθεια του πια δεν μας πείθει.
Ήρθε η ώρα να καλέσουμε τον Μπράιαν Λήθη.

Ποιός είναι ο Μπράιαν Λήθη;
Να τος.
Λεν για τον Μπράιαν Λήθη.
Θα πολεμήσει το φίδι.
Μόνο ο Μπράιαν Λήθη.
Ο Μπράιαν Λήθη.

Έγινε ερημίτης μέσα σε χρεωκοπημένα μουνιά που δεν είχαν να πληρώσουν το ρεύμα .
Δεν είχαν να πιουν νερό.
Και είχαν εναν ολόκληρο λαβύρινθο να συντηρούν και ένα αιωνίως αγέννητο μωρό.

“Τι σε φοβίζει πραγματικά;”, you ask her.

“H εγκυμοσύνη.”, she says. “Φοβάμαι το σπέρμα. Πάντα φοβόμουνα την ζωή την ίδια. Life was supposed to be fun. Birth is not an option. Giving birth to a blind and hairy little child… This is not how i was supposed to be.”

Ο Συγγενής φτιάχνει αδελφότητα και ετοιμάζει πορεία μέσα στα σκονισμένα του μουνιού τοιχώματα που προκαλούν αμνησία.
Κρύβει στην τσέπη του ενα κλειδί και τον Αλέξη Ευθύνη.
Εναν πιστό υπηρέτη της Αλληγορικής Μνήμης.

Αυτό αναφέρεται στην ιστορία μου Skeleton Key Hidden Place που η blogger μπαίνει στο λαβυρίνθιο κάστρο του professional S&Μ Pornographer.

Θεού θέλοντος θα ξαμολυθούν οι αιχμές στον βυθό του.
Ο Σύγγενης οτι θέλει το κάνει δικό του.
Αγόρια που επιτελούν το απόσπασμα για την Τζοάννα Θυσία.
Προσφέρει κάθε μέρα την παρθενιά της για μια πιο δίκαιη κοινωνία.

Mia Shlevin the Jewish developer from Manhattan was lying on the Jewish shrink’s Freudian couch, trying to relax her way through the session, but every 5 seconds something was twisting or turning, visibly or invisibly. And yet she felt relaxed enough to give the shrink a piece of her mind. The topic of the day was the usual, the same as every week before. Joanna was on her mind again.

“This Greek woman I was telling you about, Joanna, she-blows-my-mind, her thinking and the way she carries all this culture behind her. Just having her on the phone every day working on this project makes my day. Every script needs development, but her scripts, my goodness, she has done all the work for me herself and I still get paid just for yapping with her on the phone. We talk about Greece, and Israel, and New York, and Jews, and Martin, and her visiting New York with her son, and I get the feeling knows more about New York than I do. It’s incredible. I have never met a woman like her in 20 years working in development.”.

The Jewish developer does not distinguish the name “Ioanna” from “Joanna” and pronounces both the same way.

Μπαίνει χειμώνας.
Και η λύση του δράματος ποτέ δεν τους πείθει.
Η υφή του ατυχήματος ανακατασκευάζει τα δόντια μας.
Το ξαναλέω.
Η λύση του δράματος δεν με πείθει.
Ήρθε η ώρα να πιστέψω στον Μπράιαν Λήθη.

Ψιλοτσατίστηκα όταν άκουσα αυτό το τραγούδι, όχι για με έκανε ο Άλεξ counterdiss, αλλά γιατί το τραγούδι είχε παλιά άλλους στοίχους που ήταν απηρα καλύτεροι. “Γεννήθηκαν σε παραθαλασσιες πολεις/ Από τα δεκαπέντε μόλις/ Έγραφαν και δημοσίευαν.”. Μου αρέσουν οι παλιοι στιχοι περισσότερο από τους καινούριους. Είχα ακούσει την υχογράφηση που είχαν κάνει τα παιδιά όταν απαιξε ο Άλεξ στο ΤΕΙ της Δράμας που ήταν τότε κατάληψη. Είχε παίξει τότε το τραγούδι με τους παλιούς στοίχους και ακουγόταν στην ηχογράφηση έτσι μανιασμένος, έτσι κλασσικός Άλεξ. Μου άρεσε πιο πολύ και ελπίζω κάποτε να ξαναμαγνητοφωνήσει το τραγούδι και με τους παλιούς στοίχους.

Πρέπει να πω πως δεν είμαι πια και τόσο τσατισμένη με τον Άλεξ γιατί στο τέλος κέρδισε η δικιά μου πλευρά, η πλευρά εναντίον του κινηματογραφικού σεξισμού. Έχουμε το #Metoo και το #TimesUp και ο Harvey Weinstein θα πάει επιτέλους φυλακή. Ακολουθώ την RoseMcGowan και την Asia Argento στο Twitter και χαίρομαι πολύ για αυτήν την εξέλιξη, μακάρι να γινόταν κάτι παρόμοιο και στην Ελλάδα. Ακόμα και το κλασικά σεξιστικό και μισογυνο Flix αναγκάστηκε να ανεβάσει μια σειρά από αφιερώματα στις Ελληνίδες σκηνοθέτριες και filmworkers γενικά. Οπότε εγώ κέρδισα στο τέλος. Fuck you Alex. Τώρα βέβαια έχω την Ναταλίτσα να μου κλέβει ότι έχω και δεν έχω, η άτιμη (“she is probably out there thinking it’s funny/telling everyone”), οπότε άντε πάλι από την αρχή με τα κλεφτρόνια. Μάλιστα, όταν η Ναταλίτσα ανακάλυψε αυτό το ο blog και διάβασε το κείμενο που είχα ανεβάσει τότε όπου παράπονιόμουνα (όταν κατάλαβα πόσο μα πόσο πρεζόνι μπεκρουλιάρα είναι, αν και μου άρεσε τρομερά η κινηματογραφική όψη της και ήθελα να μάθω τα πάντα για αυτήν και την τέχνη της, στεναχωρήθηκα πολύ) πως μου έτυχε άλλος ένας Άλεξ (και αυτό το είπα σχετικά με τις μαλακίες που έλεγε τότε για την παιδεραστεία και την Λολίτα του Nabokov, ακριβώς τις ίδιες μαλακίες που έλεγε ο Άλεξ για τον Polanski και τον Allen), αυτή πήγε και έφτιαξε ένα ολοκλήρο βίντεο όπου ήταν ντυμένη ο Άλεξ από το A Clockwork Orange του Kubrick αλλά τραβεστί γιατί τότε είχε αρχίσει να είναι τρανς γυναίκα, λες και μου έλεγε, “why, of course I am just another Alex!“. Μιλάμε για ξεκάθαρα στοχευμένο ψυχολογικό πόλεμο.

Όλα αυτά τα άτομα που έρχονται εδώ και με κλέβουνε είναι όλοι τους τραγικές καταστάσεις οπότε δεν τους κρατάω και τόση κακιά. Εάν ήταν καλά με τον εαυτό τους, εάν είχανε αυτοπεποίθηση και πίστευαν σε αυτό που κάνουν δεν θα είχαν την ανάγκη να κλέψουν από εμένα, και ξέρω πως και ο Άλεξ και η Ναταλίτσα έχουν Γρυλίσματα και υποφέρουν, αν και είναι σε αντίθεση με εμένα γνωστοί καλλιτέχνες. Και εγώ είχα καταντήσει κάποτε κλεπτομανής από την αγανάκτησία μου, κάθε μέρα έκλεβα. Έκλεβα γιατί ένιωθα μόνη και απελπισμένη. Το κλέψιμο μου έδινε την ψευδαίσθηση της δύναμης που δεν είχα και ποτέ δεν θα έχω.

Εσύ, εσύ που διαβάζεις αυτό το κείμενο τώρα, εσύ με κλέβεις γιατί με μισείς και δεν μου μιλάς. Αν σε μισούσα και εγώ όπως με μισείς και δεν μιλούσα πια για εσένα, θα σταματούσες να με εκλέβες; Δεν θέλω να σε μισώ όπως με μισείς εσύ αλλά θέλω να σταματήσεις να με κλέβεις. Είμαι ένα τίποτα και δεν έχω τίποτα, οπότε γιατί κλέβεις εμένα; Γιατί δεν πας να κλέψεις από τους φίλους σου που είναι γνωστοί εμπνευσμένοι καλλιτέχνες σαν εσένα; Γιατί σου φαίνεται αστείο να κλέβεις από κάποιον που δεν έχει τίποτα και δεν έχει την δυνατότητα να σε κάνει να σταματήσεις; Δεν είναι αστείο. Είναι αδικία.


Σε τι σου έφταιξα και μου το κανείς αυτό; Επειδή ενδιαφέρθηκα για εσένα; Για αυτό με τυραννάς έτσι; Είδα πως η φίλη σου έκανε πάλι μια απόπειρα αυτοκτονίας πριν λίγες μέρες. Γιατί δεν ασχολείσαι μαζί της αντί με εμένα;


This is Marianna. Marianna is TranSage. Marianna was born in 1964, but she doesn’t feel 54. She’s always hung out with people younger than herself, using the same slang phrases and jargon as people half her age. Marianna knows all about the latest up-to-date technology and social media. Her clothes are the latest fashions. In fact, Marianna feels uncomfortable and awkward around people who were born around the same time as her. They seem boring, staid and she doesn’t share their interests and goals.

Marianna works out and is careful what she eats. She buys a lot of expensive body lotions and uses hair colourants to cover up her spattering of grey. She has good genes too. Marianna’s skin is great. People often think her 37 year old stalker is her older sister. Marianna can dance half the night without getting tired and run for the bus without getting out of breath. She listens to Radio X. Marianna can drink five bottles of WKD and snort a line of coke and go to work the next day without a hangover. Her doctor says she has the liver of someone half her age.

Marianna wants to get her passport changed to say she was born in 1971. Why shouldn’t she? She identifies and presents as someone much younger than herself. Why should society’s narrow view of what a 47 year old should be restrict her like this? People’s refusal to tell Marianna that she actually really is 47 really upsets her and she has become depressed recently. She knows how she feels. Marianna says that society’s refusal to let her change her age is oppressive and cruel.

Should we all be obliged to tell Marianna she is 47?
If not, why not?


Άμπυ και Τζούλια (short story)

The following story is a work of fiction and bears no relation to existing people or events.

Με το μαύρο μπλουζάκι ΧιΧι και ΧαΧα και ΧουΧου και την μαύρη φούστα που ήταν κοντότερη από ότι συνήθως προτιμούσε, η Άμπυ η μαυροφορεμένη φεμινίστρια καθόταν σε μια γωνιά του μπαρ με τα κάγκελα άρπες μπροστά από τα παράθυρα και διάβαζε το “Η Γυναίκα Ευνούχος” της Γκριρ. Στο αριστερό της μπράτσο μόλις κάτω από το μανίκι φαίνεται ένα τσιρότο. Πληγή, νικοτίνη, οιστρογόνη; Δεν την πολυνοιάζει έτσι χαμένη που ήταν στο βιβλίο της.

“Μπα, ποιος διαβάζει πια Γκριρ;” άκουει μια φωνή τα ρωτάει κάπως ιρονικά. Κοιτάει και βλέπει μια κοντόκορμη στρουμπούλη σαραντάρα να της χαμογελάει. Κάπως έτσι άρχιζει η κουβέντα. Μιλώντας για τον φεμινισμό η Άμπυ κατάλαβε πως η Τζούλια ήταν μορφωμένη και διαβασμένη πάνω στο θέμα περισσότερο απ’ ότι περίμενε. Κουβεντιάζοντας για ενοχλητικούς συνεργάτες έφτασε η ώρα για τα ποτά. Η Άμπυ δεν ξέρει από ποτά και αφήνει την Τζούλια να της παραγγήλει κάτι. Αργά αργά μεθώντας μαζί και προς το τέλος της κουβέντας η Τζούλια ρωτάει την Άμπυ αν επιτρέπει να την φιλήσει. Η Άμπυ απαντάει την ερώτηση φιλώντας η ίδια την Τζούλια. Μετά πάει σπίτι και κάθοντας στον υπολογιστή της σκέφτεται πως έχει να φιλήσει κορίτσι εδώ και χρόνια. Της λείπουν τα κορίτσια και λυπάται που τα αντικρίζει πια μόνο στην οθόνη και στο γραφείο της. Μεγάλη τύχη η Τζούλια.

Την επόμενη μέρα ξαναπετυχαίνονται στο μπαρ και η Άμπυ καταχαρούμενη αγκαλιάζει την Τζούλια και την φιλάει στο μάγουλο. Της ψιθυρίζει στο αυτί, “Κοίτα πίσω σου αλλά διακριτικά. Δες εκείνον τον αυτογυναικόφιλο εκεί δα. Αυτό το τερατοειδές νομίζει τώρα πως είναι γυναίκα; Αμέσως τον κατάλαβα όταν μπήκε στο μπαρ. Λες και έχω ραντάρ, σου λέω. Ο ναρκισμός τους δεν έχει όρια.”. Γελάει και βλέπει πως η Τζούλια δεν γελάει. “Τι αστικούρασή είναι αυτή τώρα; Μην μου πεις πως είσαι και εσύ με αυτους τους διεμφυλικούς. Δεν σου ταιριάζει καθόλου τέτοιος φιλελευθερισμός…”.

“Άμπυ, είμαι και εγώ τρανς.”

Η Άμπυ, χλωμότερη από ποτέ, φοράει την μάσκα του τρόμου.

“Μάλλον δεν με έπιασε το ραντάρ σου!” της χαμογελάει η Τζούλια. Η Άμπυ αρχίζει να τρέμει.

“Φίλησα άντρα;!” λέει τρέμοντας η Άμπυ. “Είναι βιασμός αυτό;!”

“Άμπυ…” της λέει η Τζούλια και πάει να της πιάσει το χέρι.

“Μην με αγγιζεις!” της γαβγίζει η Άμπυ και πετάγεται προς τα πίσω. “Δεν θέλω πούτσους! Δεν κατάλαβες πως είμαι λεσβία;”

“Ξέρεις, εγχειριστηκα πριν αρκετα χρόνια. Το έχω πει δημόσια αυτό.”

“Ένας νέοκολπος δεν είναι μουνί.”, λέει η Άμπυ τσαντισμένη, “Είναι μια ανοιχτή πληγή που πρέπει να την ανοίγεις καθημερινός ξανά και ξανά για να μην κλείσει. Νομίζεις πως δεν ξέρω πως είναι αυτά; ΔΕΝ ΕΊΝΑΙ ΜΟΥΝΊ ΑΥΤΌ!”. Το λέει φωνάζοντας και όλοι την κοιτάνε.

“Πολύ καλά λοιπόν…” λέει η Τζούλια, που φαίνεται να είναι συνηθισμένει σε τέτοια. Απλά σηκώνεται και ετοιμάζεται να φύγει. “Χάρηκα για την γνωριμία και συγνώμη για την σύγχυση.”. Η Άμπυ δεν την κοιτάει, κοιτάει το τραπέζι και συνεχίζει να τρέμει.

Ανοίγοντας την τσάντα της η Τζούλια βγάζει ένα βιβλίο. “Ήθελα να σου το χαρίσω. Εγώ το έγραψα. Ελπίζω να το διαβάσεις κάποτε.”. Το αφήνει στο τραπέζι και φεύγει.

Με το που εξαφανίζεται η Τζούλια η Άμπυ παίρνει το βιβλίο και το ξεφυλλίζει. Στην πρώτη σελίδα έχει ένα αφιέρωμα. “Για την Άμπυ. Μαζί στην πάλη. Με πολύ αγάπη Τζούλια.”

Λίγο αργότερα αφήνει το βιβλίο της Τζούλιας στην χαριστική βιβλιοθήκη έξω από την Στέγη και γυρίζει σπίτι μόνη. Θυμώντας τα χείλη της Τζούλιας προσπαθεί να θυμηθεί αν ένιωσε μούσια φιλώντας το μάγουλο της.

“Ήταν βιασμός αυτό, δεν ήταν;”, αναρωτιέται πάλι η Άμπυ γνωρίζοντας την απάντηση.

P.S. Μιας και μου έκλεψες τις σκέψεις, σου έκλεψα και εγω τον χαρακτήρα που ήθελες να αποκαθίστησεις.


Το αγόρι που ήθελε να γίνει κορίτσι δεν έφαγε το φαγητό του πουλιού αλλά τα μούτρα του στο τσιμέντο του πεζοδρομίου μπροστά από το γκαράζ του πολυκαταστήματος. Είχε το επίθετο του πουλιού. Στην καρδιά μου πάντα φοβόμουνα πως κάποια μέρα θα διάβαζα μια τέτοια είδηση στην εφημερίδα για αυτήν. Πάντα αναρωτιόμουνα αν το όνομα της ήταν στα κρυφά αφιέρωμα.

Court records show he was given a three year community order after pleading guilty to possessing prohibited images of children & three counts of making indecent photos or pseudo photos of a child.

An inquest at Newport Coroner’s Court heard how the teenager – also known as Nat – died later that day after falling from the Kingsway shopping centre’s car park in Newport.

Nathan Bird, 19, had appeared at Cardiff Crown Court on November 21 last year where he received a non-custodial sentence. A statement by his mother said: “Nat was in the process of changing gender from male to female.

The teenager, from Newport, had been diagnosed with Asperger syndrome at the age of seven. His mother said he had applied to study drama at university. She said he was “a talented actor but had trouble with social situations”



“I was concerned for his welfare but his solicitor passed a note from him saying he loved me.

“At 6pm the same day two police officers came to my home to inform me of Nat’s death.”

Dr Ian Thomson, a consultant pathologist at the Royal Gwent Hospital, told the inquest that the 19-year-old died of a skull fracture consistent with falling from a great height.

A transgender drama student died when he fell from a building after being caught with child pornography, an inquest was told.

It happened the day after Nathan Bird, 20, appeared in court, where he was convicted of possessing an indecent image of a child, in November last year.

The hearing was told how Nathan – who had begun to call himself Nat – was undergoing a sex change to become a woman at the time of his death.

His mother said her son had ‘gender’ issues and struggled with social situations.
Mrs Bird, from Newport said: ‘I last saw him in October last year when I went to his university to give him a mobile phone and we went for a meal together.


Reconnaissance Flight (short story)

The following story is a work of fiction and bears no relation to existing people or events.

Είχα ένα όνειρο πως πετούσα πάνω από ένα γυμνό σώμα και το παρακολουθούσα από ψηλά όπως μέσα από ένα ελικόπτερο. Η μπορεί να ήμουνα και τηλεκινούμενο, δεν ξέρω. Το σώμα αυτό, που είχε ανδρικά και γυναικεία στοιχεία, ήταν σαν μια απέραντη επέκταση. Το σώμα εμφανιζότανστην αρχικά σαν ένας ψηφιακός σκελετός, όπως ένα 3D animation πριν του περσάσεις το φίλτρο με την σάρκα καλύπτοντας το εξωτερικό. Μετά η εικονα άρχισε να αναβοσβήνει και εμφανίστηκε σαν κανονικό σώμα. Μόνο όταν έφτασα στο πρόσωπο και είδα το δικό σου κατάλαβα πως το σώμα που παρακολουθούσα είναι το δικό σου. Είχες τα μάτια σου κλειστά και ένα στεφάνι από λουλούδια στα μαλλιά όπως η Frida που και οι δύο μας αγαπάμε και κοιμόσουνα ήρεμα. Ούτε που έπαιρνες χαμπάρι το ελικόπτερο/τηλεκινούμενο που περνούσε από πάνω σου. Ξαφνιάστηκα και ντράπηκα τόσο πολύ που ξύπνησα αμέσως.

Σε παρακαλώ, μην εμφανίζεσαι άλλο πια στα όνειρα μου. Δεν αντέχω άλλο. Κάθε φορά που ακούω αυτό το τραγούδι σε σκέφτομαι και κλαίω. Θέλω να σταματήσω να κλαίω. Δεν θέλω να σε αναζητώ στα όνειρα μου. Δεν θέλω αλλά παρακοινωνικά όνειρα. Θέλω να σε βλέπω να χάνεσαι μακριά, πάντα ελεύθερη.

Κλαις; (short story)

The following story is a work of fiction and bears no relation to existing people or events

Now you say you’re lonely
You cried the long night through
Well, you can cry me a river
Cry me a river
I cried a river over you

Nadja: Why are you looking at me like that?
Bill: I followed you down the street, once.

You ask people to forgive but you do not forgive yourself. And it’s very telling how you now respond by icing these people & withdrawing emotional intimacy seemingly as form of punishment.

Why nuke all these shared moments? Why burn Leda and the Swan? Emotional withdrawal and withdrawal of intimacy is what an abuser does in a toxic relationship.

You said you were a Kafka fan, and I remember how Kafka wanted all his work destroyed after his death. We are only able to read his works in the present because someone violated Kafka’s deathbed wish. I could no longer read Kafka when I found out.

Because I have saved a couple of the moments you’ve nuked, I have now unwillingly become the keeper of a secret.

I have a moment here where you’re drunkenly trying to play Bach. You stagger over to your piano, arrange the tabs with trembling hands & begin to play, I can tell by ear that you are messing up, quickly you give up. You stagger back to the microphone, you apologize, go back to the piano and then you play the blues which you manage better.

I kept this moment because I was surprised at how self-conscious you were of your playing despite being so drunk. I came across this moment while researching you, back when I was so angry at you yet fascinated enough to keep searching for the answers you would not give. It was a moment that humanized you in my eyes after I had so thoroughly dehumanized you, so I kept it. Because before that moment, I could only see you as a drunk in a dress.

This moment, by virtue of being memory-holed by you, has now been turned into a secret, and I have become the keeper of this secret against my will. Secrets burn a hole in your soul the way money burns a hole in your poket, and I hate being the keeper of secrets.

Είμαι μια χαρά (short story)

The following story is a work of fiction and bears no relation to existing people or events.

Δεν έχω μυστικό.
Μόνη κοιμάμαι.
Μόνη τρώω.
Έχω φίλους πολλούς.
Δεν ζητάω βοήθεια
Σας λέω, είμαι μια χαρά.
Είμαι μια χαρά.


“Κάποιος πρέπει να με σταματήσει” (short story)

This short story is a work of fiction and bears no relation to existing people or events.

Η Ναταλίτσα λέει, “Κάποιος πρέπει να με σταματήσει”
Αλλά ποιος την ακούει να παρακαλάει;
“Θέλω να είμαι όμορφη και με τρελαίνει.”
Κάποιος πρέπει να με σταματήσει και εμένα
Να μην την πατήσω
Και σε πάρω όταν σε βλέπω να παρακαλάς έτσι
Σε βλέπω να κλαις για το αγόρι που έχασες
Και κλαίω και εγώ μαζί σου για το χαμένο αγόρι σου
Καταδικασμένες να κλαίμε ξεχωριστά
Δεν θα μπορέσω ποτέ να σε παρηγορήσω
Δεν θα μπορέσω ποτέ να σε σταματήσω
Ποιος θα σου πει πως είναι πια αργά
Ποιος θα σου πει πως τα πράγματα δεν πάνε καλά
Under neon loneliness
Το πιο όμορφο κορίτσι του σκουπιδότοπου
Ψάχνει της πόλης την κυρά
Πυρετώδης τριγυρνά
Κανένας δεν την σταματά
Να μου την προσέχετε
Γύρω της να χορεύετε
Και να την χαϊδεύετε

Σε είδα επιτέλους στο όνειρο μου πριν μερικές μέρες. Ήμουν στην κουζίνα μου, η τουλάχιστον σε ένα δωμάτιο που ήταν η κουζίνα μου, και είπα κάτι, δεν θυμάμαι καν τί η σε σχέση με τί. Στην άλλη μεριά του δωματίου εμφανίστηκες εσύ, φορούσες το μαύρο φόρεμα σου με την άσπρη δαντέλα στους ώμους, κρατούσες ένα ποτό στο χέρι, και μου είπες κάτι πολύ πιο έξυπνο από αυτό που είπα πριν εγώ. Δεν θυμάμαι καν τί. Ξαφνιάστηκα τόσο πολύ με την ιδιοφυΐα σου που ξύπνησα. Ήθελα να με ξαναπάρει ο ύπνος για να ακούσω τί άλλο έχεις να μου πεις αλλά δεν μπορούσα να ξανακοιμηθώ. Προσπαθώντας, άκουσα την φωνή σου να λέει, “emotions matter”. Θέλω πολύ να ακούσω τι άλλο έχεις να μου πεις. Έλα να με ξανάβρεις στο όνειρο.


Η Ναταλίτσα και ο δυστυχισμένος κλόουν (short story)

The following story is a work of fiction and bears no relation to existing people or events.

Η Ναταλίτσα λέει πως εάν είχε μια χρονομηχανή θα πήγαινε πίσω στο έτος 2013 να βρει τον δυστυχισμένο κλόουν στην Περιφέρεια της Ουάσινγκτον. Εκείνος ο κλόουν που είχε τάσεις αυτοκτονίας. Ο κλόουν που έβλεπε μια γυναίκα που μισούσε τον σύζυγο της να πέφτει κατάμουτρα μπροστά του και να σπάει τα δόντια της στο ασφαλτόδρομο. “Συνέχιζε να μελετάς την Βίβλο σου!”, του είπε μια θεούσα. Κάθε βράδυ μετά από την δουλειά την έριχνε στο πιοτό. Αργότερα τα Σαββατοκύριακα στο ταξί άκουγε από το ραδιόφωνο την καντάτα του Μπαχ να του τρυπώνει την ψυχή σαν αγκίστρι και δεν άντεχε. Έκλαιγε μόνος μέσα στο αμάξι. Η Ναταλίτσα ακόμα δακρύζει θυμώντας αυτόν τον κλόουν χαμένος πια στο παρελθόν. “Θα ήθελα να με έβλεπε όπως είμαι τώρα και να ήξερε πως υπάρχει ελπίδα.”.

Το 2013, στην άλλη μεριά του κόσμου γνώρισα και εγώ έναν δυστυχισμένο κλόουν που είναι πότης. Ένας κλόουν με μακριές βλεφαρίδες σαν τις δικές σου και χάντρες στολίδια γύρω από τα μάτια του, όπως σε είδα να φοράς κάποτε και εσύ όταν ήσουνα ακόμα αγόρι. Σε αντίθεση με εσένα Ναταλίτσα μπόρεσα και του μίλησα και αργότερα τον συνάντησα. Γίναμε φίλοι και μου χάρισε την μουσική του να με παρηγορεί και να με νανουρίζει. Τώρα πια σταμάτησε να φοράει μέικαπ και σταμάτησε πια να είναι κλόουν. Σταμάτησε να τραγουδάει. Κανένας δεν ξέρει τι έγινε η κιθάρα του η Ελπίδα. Συνεχίζει να πίνει. Ζει άκαρδος με τα ρομποτάκια του όπως εσύ με τα μανεκέν σου. Abigail left him some candy after he died.

Another one of those dazzling coincidences that logicians loathe and poets love.
Αχ Ναταλίτσα μου, έχω μόνο λέξεις να παίζω.