Skip navigation

Category Archives: music

 

TheFuckerIsAlwaysStaringMinerva

 

“εσεις οι ανθρωποι προσπαθειτε να μπειτε συνεχεια ο ενας στο μυαλο του αλλου”

Advertisements

Σε ποιες γραμμές να χωρέσουν οι ιδέες μας
Ποιον θόρυβο νάρκισσο να δεχτεί η σιωπή μας.

Reconnaissance Flight (short story)

The following story is a work of fiction and bears no relation to existing people or events.

Είχα ένα όνειρο πως πετούσα πάνω από ένα γυμνό σώμα και το παρακολουθούσα από ψηλά όπως μέσα από ένα ελικόπτερο. Η μπορεί να ήμουνα και τηλεκινούμενο, δεν ξέρω. Το σώμα αυτό, που είχε ανδρικά και γυναικεία στοιχεία, ήταν σαν μια απέραντη επέκταση. Το σώμα εμφανιζότανστην αρχικά σαν ένας ψηφιακός σκελετός, όπως ένα 3D animation πριν του περσάσεις το φίλτρο με την σάρκα καλύπτοντας το εξωτερικό. Μετά η εικονα άρχισε να αναβοσβήνει και εμφανίστηκε σαν κανονικό σώμα. Μόνο όταν έφτασα στο πρόσωπο και είδα το δικό σου κατάλαβα πως το σώμα που παρακολουθούσα είναι το δικό σου. Είχες τα μάτια σου κλειστά και ένα στεφάνι από λουλούδια στα μαλλιά όπως η Frida που και οι δύο μας αγαπάμε και κοιμόσουνα ήρεμα. Ούτε που έπαιρνες χαμπάρι το ελικόπτερο/τηλεκινούμενο που περνούσε από πάνω σου. Ξαφνιάστηκα και ντράπηκα τόσο πολύ που ξύπνησα αμέσως.

Σε παρακαλώ, μην εμφανίζεσαι άλλο πια στα όνειρα μου. Δεν αντέχω άλλο. Κάθε φορά που ακούω αυτό το τραγούδι σε σκέφτομαι και κλαίω. Θέλω να σταματήσω να κλαίω. Δεν θέλω να σε αναζητώ στα όνειρα μου. Δεν θέλω αλλά παρακοινωνικά όνειρα. Θέλω να σε βλέπω να χάνεσαι μακριά, πάντα ελεύθερη.

Panting Neon Princess Tastes The Candy Content With Contents

Aropax is Paxil, a drug for depression, anxiety and panic disorders. I think the line is ‘bow and aropax’, like bow and arrow. This song is beautiful and sad. ‘But it’s all the same to me’ describes the feeling of being on the meds, how it controls your feelings and there is no happiness or deep depression, it just makes you dull and dispassionate.

 

That is the difference.
No matter how sad or angry or hopeless I felt, I would rather kill myself than allow an expert to take away my ability to feel sadness or happiness in the name of normalcy.
The difference is that it never even crossed my mind that there was a way for me to escape from myself and become someone else. Or that attempting this would solve a damn thing. I could spend a lifetime panting trying to outrun myself. 
And if that exit into another life or self existed by virtue of being sanctioned by medicine or society, and being appreciatively written about in every medical journal and mainstream medium, it was obviously nothing I wanted.
That is the difference.  

 

 

Κλαις; (short story)

The following story is a work of fiction and bears no relation to existing people or events

Now you say you’re lonely
You cried the long night through
Well, you can cry me a river
Cry me a river
I cried a river over you

Nadja: Why are you looking at me like that?
Bill: I followed you down the street, once.

You ask people to forgive but you do not forgive yourself. And it’s very telling how you now respond by icing these people & withdrawing emotional intimacy seemingly as form of punishment.

Why nuke all these shared moments? Why burn Leda and the Swan? Emotional withdrawal and withdrawal of intimacy is what an abuser does in a toxic relationship.

You said you were a Kafka fan, and I remember how Kafka wanted all his work destroyed after his death. We are only able to read his works in the present because someone violated Kafka’s deathbed wish. I could no longer read Kafka when I found out.

Because I have saved a couple of the moments you’ve nuked, I have now unwillingly become the keeper of a secret.

I have a moment here where you’re drunkenly trying to play Bach. You stagger over to your piano, arrange the tabs with trembling hands & begin to play, I can tell by ear that you are messing up, quickly you give up. You stagger back to the microphone, you apologize, go back to the piano and then you play the blues which you manage better.

I kept this moment because I was surprised at how self-conscious you were of your playing despite being so drunk. I came across this moment while researching you, back when I was so angry at you yet fascinated enough to keep searching for the answers you would not give. It was a moment that humanized you in my eyes after I had so thoroughly dehumanized you, so I kept it. Because before that moment, I could only see you as a drunk in a dress.

This moment, by virtue of being memory-holed by you, has now been turned into a secret, and I have become the keeper of this secret against my will. Secrets burn a hole in your soul the way money burns a hole in your poket, and I hate being the keeper of secrets.

απείλησα
απείλησες
το πρόβλημα επίλυσες
με το να χάσουμε και οι δυο τις βασίλισσες
ήμουνα ο Ταίρι σου γλυκιά μου Candy Candy
ή τσάμπα τιμωρούμαι που δεν ήμουνα o Gandhi
δεν έχω και το όμνι να γυρνώ στο χρόνο πίσω
και δεν αλλάζει τίποτα το να με χαστουκίσω
περνάω απ’ το μυαλό σου τη μέρα σαν σφαίρα
μικρή μου χρυσοχέρα
πες μου γι’ αυτή τη σφαίρα
περνάει τόσο γρήγορα
και πας παραπέρα
ή τόσο δυνατά
που σε τινάζει στον αέρα
μαθήματα
τα λάθος βήματα
γι’ αυτό τώρα στα πόδια σου ξερνάω συναισθήματα
αγαπημένη
δεν είμαι ο καθένας
μα αφού δεν είμαι ο ένας
θα είμαι ο κανένας

The following story is a work of fiction and bears no relation to real people or events

Ineffable, hidden, brilliant scion, whose motion is whirring, you scattered the dark mist that lay before your eyes and, flapping your wings, you whirled about, and through this world you brought pure light

Από στιγμή σε στιγμή, από δευτερόλεπτο σε δευτερόλεπτο, στην ράχη του φιδιού.

Σε μια ντισκοτέκ στο τέλος του σύμπαντος στον πάτο μιας μαύρης τρύπας, η Ναταλίτσα μου φοράει την λαμπερή κορώνα της και χορεύει με τα πιο φάνκι τραγούδια

Και χορεύει

Και χορεύει

Και χορεύει

Και χορεύει

Και χορεύει

Και χορεύει

Και χορεύει

Και χορεύει

Και χορεύει

Και χορεύει

Και ξεφυσάει σύννεφα καπνού που γίνονται νέοι γαλαξίες.

 

Σε κάθε γωνιά του κόσμου της κάποιος χορεύει μαζί της.

Μετά από το πάρτι για να χαλαρώσουμε με πάει βόλτα στην παραλία και εκεί εμφανίζεται ο φίλος μου ο κλόουν.
Γιατί η Ναταλάτσα όλα τα βλέπει και όλα τα ξέρει.
Της ιστορίες μου. Τις τύψεις μου. Τις λύπες μου.
Ακόμα και τα όνειρα μου.
Όποια γλώσσα κι αν κόψω για να τα γράψω.
Όπου κι αν τα κρύψω.

“Ο χτύπος της καρδιάς σου αντιλαλεί τα κύματα της θάλασσας.” μου ψιθύρισε.

Κάθε φορά που αγγίζω το κύμα που έρχεται και φεύγει σε χαϊδεύω εκεί ανάμεσα στα βαμένα φρύδια σου, εκεί που είπες πως σου αρέσει να σε χαϊδεύουν σαν γατούλα.

Tell me if this place really existed
Or whether I imagined it

Some say that memory is just a deception
And I was trapped within it

Πες μου αλήθεια αν αυτό το τραγούδι θα φτάσει στο κορίτσι που αγάπησα

Πες μου αλήθεια αν αυτό το τραγούδι θα φτάσει στο κορίτσι που αγάπησα

Το όνομα της ακόμα είναι γραμμένο στο κουδούνι
Μα εγώ δεν το πάτησα

Το όνομα της ακόμα είναι γραμμένο στο κουδούνι
Μα εγώ δεν το πάτησα

Το_όνομα_της_ακόμα_είναι_γραμμένο_στο_κουδούνι_μα_εγώ_δεν_το_πάτησα

 

Σκοτεινή Μητέρα,

Το μόνο που θέλω για τα γενέθλια μου είναι η Ναταλίτσα να μπορεί να περπατάει στο δάσος ελεύθερη και χωρίς φόβο. Να μπορεί να πάει όπου θέλει και μην υπάρχει μέρος στον κόσμο που να μην μπορεί να πάει. Να χαϊδέυει ο ήλιος που δεν είναι λάμπα νέον τα μάγουλα της.