Skip navigation

Category Archives: Alexander Voulgaris

Αρχές σεισμογραφημάτων για την νέα The Girl ψύχωση που θα κυκλοφορήσει μέσα στο 2091 απο την Outer Rear.

The Girl – Πουτανεύτρα

1. Χίλια οκτακόσια ογδόντα ένα
2. Θύμα μου σε
3. Πύον
4. Πόλκα
5. Πράσινη
6. Η Ολλανδία σκοτώνει την Γάτα της Ναταλίτσας
7. Ανορεξία
8. Είναι λάθος να κανείς παιδιά
9. Γνώρισα μια καριόλα
10. Τί έκανες και είσαι σκατά
11. Αυτοκτόνησή
12. Κακάσχημες
13. Εφιάλτης στο κενό
14. Σουλεϊμάν Σουλτάν
15. Οι Αναίσθητοι
16. Εμένα ο βιαστής μου
17. Την ημέρα που γεννήθηκε η Τζόαν Τζετ
18. Ψόφιο
19. Λαουντλι Κράιννν
20. Πουτανεύτρα
21. Τσούχτρα μου
22. Η πατούσα
23. Πέντε σιωπές
24. Ξεραΐλα αν και γκριζος

There are nights that I caress myself
There are nights that I caress others

There are nights that I am envied
There are nights that I envy myself

There are nights that everything hides me
There are nights that everything reveals me

There are nights that I am targeted
There are nights that I am hit

Leave the bullet within me
Do not disturb it
Lull it to sleep, pain
With a song about us

Mrs. X I speak the truth I
saw in my sleep your beloved son

Mrs. X he doesn’t say no
to anything that’s
Prized and valuable

They make fun of my tears in my cell
He tells me
Then he asks me about sports

Mrs. X the only thing I told him
Hang on in there
And keep your head high

But he turns away and cries
He doesn’t speak to me
He doesn’t keep me close

I see dreams

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Α, δεν σας είναι γνωστή αυτή η ιστορία με τον Αλέξανδρο; Είχα τσατιστεί τότε με τις μαλακίες του (“BDSM is best without the safeword”, “Ο Woody Allen γαμάει, ρώτα την κόρη του”) και για να ξεσπάσω έγραψα μια σειρά από ιστοριούλες τρόμου, όπου
εγώ ειμουν ο κυρίως χαρακτήρας και ο Άλεξ ήταν ο αντίπαλος. Υπήρξε και ένα τερατάκι, το Γρύλισμα, που ήταν βασισμένο σε ένα κείμενο που είχε γράψει τότε ο Άλεξ για την σεξομανία του. Μου άρεσαν πολύ αυτές οι ιστοριούλες γιατί ήταν εντελώς αλλόκοτες και γραμένες με έναν stream of consciousness/ecriture automatique τρόπο μου φαντάζομαι πως είναι παρόμοιος με τον τρόπο που γράφει ο Άλεξ τους στοίχους του. Δεν είχα ξαναγράψει κάτι με αυτόν τον τρόπο και ήταν πολύ διασκεδαστικό και απελευθερωτικό, όλο γελούσα με τις ανοησίες που ξερνούσα από το υποσυνείδητο μου. Η ιστορίες ήταν γραμμένες στα Ελληνικά και Αγγλικά ανακατωτά, και βασικά σατίριζα αυτά που λέει και τραγουδάει ο ίδιος.

Αυτές τις ιστορίες της βρήκε και της διάβασε όμως η Ιωάννα, η τρελόκομουνίστρια μάνα του Άλεξ, και πείρε τηλέφωνο το φεστιβάλ της Δράμας, όπου θα έκανα τότε εθελοντική δουλειά, και έκλαιγε στο τηλέφωνο ισχυρίζοντας πως δήθεν απηλούσα τον Άλεξ και θα πηγενα στην Αθήνα να τον σφάξω και αλλά παράλογα παρανοϊκά. Στο τέλος με έδιωξαν από το φεστιβάλ πριν μπορέσω να δουλέψω και ξαναγύρισα στο Άμστερνταμ για να κάνω εκεί εθελοντική δουλειά. Μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση το πόσο παρανοϊκή είναι η μαμά του Άλεξ, βλέπει φαντάσματα και ανυπαρκτες απειλές παντού. Πρέπει να έχει φοβερό complex PTSD. Το ξέρω πως λέει στις ομιλίες της πως ήταν χαπακωμένη για χρόνια, αλλά δεν νομίζω πως ξεπέρασε το PTSD της με αυτήν την φαρμακευτική αγωγή. Αλλιώς δεν θα μου φερνόταν έτσι προσπαθώντας να μου κάνει σαμποτάζ μόνο και μόνο γιατί έγραψα σάτιρα.

Την πρώτη ιστορία που είχα γράψει την διάβασε ο φίλος του Άλεξ, ο Φελιζόλ, και όταν πήγε να οργανώσει ένα event στην Στέγη το έκανε pyjama party γιατί αυτός ήταν ο τίτλος της ιστορίας μου, Pedo pyjama party @ E. Benaki boulevard.

You look at your Smartphone and see the following message: “Invite/RSVP-only Pedo πυτζάμα πάρτι @ Alex’s crib on E. Benaki Blvd follow the line stretching around the block lulz XD PS. A.C.A.B.!!!”. You feel so good, you feel like 90 000 bucks tonight. Everybody hollatcha BoyBoy, are we having fun or what people?

https://mariatechnosux.wordpress.com/2014/04/15/%cf%80%cf%85%cf%84%ce%b6%ce%ac%ce%bc%ce%b1-%cf%80%ce%ac%cf%81%cf%84%ce%b9-e-benaki-blvd-short-story/

Από την ιστορία μου την είχε κλέψει την ιδέα για to pyjama party στην Στέγη αλλά δεν νομίζω πως θα το παραδεχτεί ποτέ δημοσίως, όπως και ο Νικολαΐδης δεν παραδέχτηκε ποτέ πως το Morning Patrol ήταν για ένα μέρος κλεμμένο από την Γώγου. Αυτός είναι ο σεξισμός του Ελληνικού σινεμά και γενικότερα του Ελληνικού καλλιτεχνικού χώρου..

14 ΜΑΪ 2016
00:00

Σε διάφορους χώρους της Στέγης
Ένα ολονύχτιο pyjama party με ήχους και ανθρώπους του σήμερα που ξεκινά τα μεσάνυχτα του Σαββάτου.

http://www.sgt.gr/gre/SPG1560/

TheBoyFelizolRNBDJSetThessalonikiFilmFestivalDoubleDoseOFCrap

Θέλετε να κοιμηθείτε ένα βράδυ στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης;

Να χορέψετε σε ολονύχτιο pyjama party;

Η Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση θέλοντας να επικεντρωθεί στο λιγότερο εξερευνημένο τμήμα της ζωής και του φαντασιακού μας, στο τμήμα που πιστεύουμε πως οι δραστηριότητές μας αναστέλλονται και αποσυρόμαστε για να ανασυνταχτούμε σωματικά και ψυχικά, που πιστεύουμε πως παύει η κοινωνική δραστηριότητα και τα βάρη της, δημιούργησε ένα πρόγραμμα καλλιτεχνικών δράσεων. Συγκεκριμένα, πρόκειται για ένα σπονδυλωτό πρόγραμμα εκδηλώσεων της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση το οποίο αποτελείται από μια έκθεση έργων μοντέρνας και σύγχρονης τέχνης, από performances και sleepovers, ένα κύκλο ηχητικών έργων και ζωντανών περιπατητικών δράσεων και από μια σειρά διαλέξεων και δημόσιων συζητήσεων. Επίσης, συνοδεύεται από μια ειδική περιοδική έκδοση.

Νομίζω πως διάφορα στοιχεία από τις ιστορίες που είχα γράψει τότε κατέληξαν ακόμα και στο Νήμα από ότι έχω διαβάσει στις κριτικές, αλλά δεν το έχω δει ποτέ οπότε δεν είμαι σίγουρη. Υπάρχει και ένα τραγούδι στον τελευταίο δίσκο του Άλεξ, Έτοιμοι, που νομίζω πως είναι η απάντηση του Άλεξ προς εμένα. Είναι το τραγούδι Μπράϊαν Λήθη. Διάφοροι στίχοι αυτού του τραγουδιού είναι ξεκάθαρα αναφορές σε δικούς μου στοίχους και αποσπάσματα από τις ιστορίες μου.

Πίσω απο το μαστίγωμα της σάρκας στο πέτρινο δωμάτιο του Καρκίνου.
Εκεί που όλοι φοράνε κουκούλες.
Τα παιδιά του Καρκίνου.
Μπαίνει στο μυαλό μας.
Όχι πια δικό μας.
Τι θα πει δικό μας.
Σκέψου λίγο τι θα πει δικό μας.

At the opposite platform, platform 19 wagon compartment 87, she spots a man staring absently into the distance. His black luggage behind him left unattended. She rushes down the stairs, through the hall, up the stairs and appears on the platform behind the man. He doesn’t seem to notice. “Perfect dumbass.”, and the blogger smiles to herself, grabbing his luggage just when he turns his head. She stares back at him and doesn’t make a move, holding the luggage handle tightly. “Κλέφτρα!”, the man exclaims, “HOW DARE YOU ROB MY CHARACTERS? THIS IS MY STORY! THESE ARE MY CHARACTERS! THIS IS MY TRAIN STATION, MY PLATFORM, MY LUGGAGE!”. Her empty stomach roars loudly. All she can think of is a bag of salty chips and a pizza slice.

https://mariatechnosux.wordpress.com/2016/05/06/%ce%ba%ce%bb%ce%ad%cf%86%cf%84%cf%81%ce%b1-robs-the-woman-and-the-man-on-the-train-platform-short-story/

Θα πει η γεύση του αίματος να μη σε θολώνει.
Θα πει η Νέα Σάρκα να μη σε σκοτώνει.

Απομονώθηκε πίσω απο την λαμπερή λίμνη με τα καλώδια συντροφιά.
Έγινε Αλληγορική Μνήμη που δεν την θυμάται όμως κανείς.
Και ας είναι επισήμως ο τελευταίος όλων μας .
Ο Συγγενής που τα δώρα του τυλίγονται γύρω απο τους λαιμούς των παιδιών μας.

Tο Γρύλισμα slept restlessly τυλιγμένο γύρω απ’τον λαιμό σου like a huge python smothering you. It was actually hugging itself the way you used to hug yourself whenever you felt alone, back in the days when you were alone and lonely. You knew that desolate feeling from your own experience, so you allowed it to coil tighter and tighter around itself, until one night it wrapped itself too tight and broke your neck. You had to walk around with a neckbrace for some while, and joked about your predicament: “I finally look like the characters in Cronenberg’s Crash!”. Tο Γρύλισμα was too depressed to laugh at you silly jokes.

https://mariatechnosux.wordpress.com/2014/06/02/%cf%84%ce%bf-%ce%b3%cf%81%cf%8d%ce%bb%ce%b9%cf%83%ce%bc%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b7-%cf%83%cf%84%cf%81%ce%b9%ce%b3%ce%ba%ce%bb%ce%b9%ce%ac-%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%b7%cf%82-tragic-love-story/

Των απόγονών μας.
Αυτό το τέλος δεν θα ναι το δικό μας.
Θεού θέλοντος θα ξαμολυθούν οι Μοίρες στον δρόμο.
Μαύρες μοτοσυκλέτες με τραγανές ρουκέτες.
Κάποιος να πει στον κλειδοκράτορα οτι ήρθε η ώρα.
Ο Συγγενής φέρνει τα πιο απαραίτητα δώρα.
Στόματα που προσκυνάνε το μπούκωμα και ο Αλέξης Ευθύνης.
Ενας πιστός υπηρέτης της Αλληγορικής Μνήμης.
Μπαίνει φθινόπωρο.
Η εποχή που χαλαρώνουνε τα ήθη.
Και η υφή του δολώματος αλλάζει στο στόμα μας.
Τώρα η βοήθεια του πια δεν μας πείθει.
Ήρθε η ώρα να καλέσουμε τον Μπράιαν Λήθη.

Ποιός είναι ο Μπράιαν Λήθη;
Να τος.
Λεν για τον Μπράιαν Λήθη.
Θα πολεμήσει το φίδι.
Μόνο ο Μπράιαν Λήθη.
Ναι.
Ο Μπράιαν Λήθη.

Απομονώθηκε.
Έγινε ερημίτης μέσα σε χρεωκοπημένα μουνιά που δεν είχαν να πληρώσουν το ρεύμα .
Δεν είχαν να πιουν νερό.
Και είχαν εναν ολόκληρο λαβύρινθο να συντηρούν και ένα αιωνίως αγέννητο μωρό.

“Τι σε φοβίζει πραγματικά;”, you ask her.

“H εγκυμοσύνη.”, she says. “Φοβάμαι το σπέρμα. Πάντα φοβόμουνα την ζωή την ίδια. Life was supposed to be fun. Birth is not an option. Giving birth to a blind and hairy little child… This is not how i was supposed to be.”

https://mariatechnosux.wordpress.com/2014/06/09/%ce%bf%ce%b9-%ce%ac%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%b5%cf%82-%ce%b3%ce%b1%ce%bc%ce%ac%ce%bd%ce%b5-%cf%84%ce%b9%cf%82-%ce%b3%cf%85%ce%bd%ce%b1%ce%af%ce%ba%ce%b5%cf%82-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%ce%bd%ce%b1-%ce%b2%ce%b9/

Ο Συγγενής φτιάχνει αδελφότητα και ετοιμάζει πορεία μέσα στα σκονισμένα του μουνιού τοιχώματα που προκαλούν αμνησία.
Κρύβει στην τσέπη του ενα κλειδί και τον Αλέξη Ευθύνη.
Εναν πιστό υπηρέτη της Αλληγορικής Μνήμης.

Αυτό αναφέρεται στην ιστορία μου Skeleton Key Hidden Place που η blogger μπαίνει στο λαβυρίνθιο κάστρο του professional S&Μ Pornographer.

https://mariatechnosux.wordpress.com/2014/06/16/hidden-place-part-1-short-story/

Θεού θέλοντος θα ξαμολυθούν οι αιχμές στον βυθό του.
Ο Σύγγενης οτι θέλει το κάνει δικό του.
Αγόρια που επιτελούν το απόσπασμα για την Τζοάννα Θυσία.
Προσφέρει κάθε μέρα την παρθενιά της για μια πιο δίκαιη κοινωνία.

Mia Shlevin the Jewish developer from Manhattan was lying on the Jewish shrink’s Freudian couch, trying to relax her way through the session, but every 5 seconds something was twisting or turning, visibly or invisibly. And yet she felt relaxed enough to give the shrink a piece of her mind. The topic of the day was the usual, the same as every week before. Joanna was on her mind again.

“This Greek woman I was telling you about, Joanna, she-blows-my-mind, her thinking and the way she carries all this culture behind her. Just having her on the phone every day working on this project makes my day. Every script needs development, but her scripts, my goodness, she has done all the work for me herself and I still get paid just for yapping with her on the phone. We talk about Greece, and Israel, and New York, and Jews, and Martin, and her visiting New York with her son, and I get the feeling knows more about New York than I do. It’s incredible. I have never met a woman like her in 20 years working in development.”.

The Jewish developer does not distinguish the name “Ioanna” from “Joanna” and pronounces both the same way.

https://mariatechnosux.wordpress.com/2014/09/30/the-jewish-developer-from-manhattan-goes-to-athens-short-story/

Μπαίνει χειμώνας.
Και η λύση του δράματος ποτέ δεν τους πείθει.
Η υφή του ατυχήματος ανακατασκευάζει τα δόντια μας.
Το ξαναλέω.
Η λύση του δράματος δεν με πείθει.
Ήρθε η ώρα να πιστέψω στον Μπράιαν Λήθη.

Ψιλοτσατίστηκα όταν άκουσα αυτό το τραγούδι, όχι για με έκανε ο Άλεξ counterdiss, αλλά γιατί το τραγούδι είχε παλιά άλλους στοίχους που ήταν απηρα καλύτεροι. “Γεννήθηκαν σε παραθαλασσιες πολεις/ Από τα δεκαπέντε μόλις/ Έγραφαν και δημοσίευαν.”. Μου αρέσουν οι παλιοι στιχοι περισσότερο από τους καινούριους. Είχα ακούσει την υχογράφηση που είχαν κάνει τα παιδιά όταν απαιξε ο Άλεξ στο ΤΕΙ της Δράμας που ήταν τότε κατάληψη. Είχε παίξει τότε το τραγούδι με τους παλιούς στοίχους και ακουγόταν στην ηχογράφηση έτσι μανιασμένος, έτσι κλασσικός Άλεξ. Μου άρεσε πιο πολύ και ελπίζω κάποτε να ξαναμαγνητοφωνήσει το τραγούδι και με τους παλιούς στοίχους.

Πρέπει να πω πως δεν είμαι πια και τόσο τσατισμένη με τον Άλεξ γιατί στο τέλος κέρδισε η δικιά μου πλευρά, η πλευρά εναντίον του κινηματογραφικού σεξισμού. Έχουμε το #Metoo και το #TimesUp και ο Harvey Weinstein θα πάει επιτέλους φυλακή. Ακολουθώ την RoseMcGowan και την Asia Argento στο Twitter και χαίρομαι πολύ για αυτήν την εξέλιξη, μακάρι να γινόταν κάτι παρόμοιο και στην Ελλάδα. Ακόμα και το κλασικά σεξιστικό και μισογυνο Flix αναγκάστηκε να ανεβάσει μια σειρά από αφιερώματα στις Ελληνίδες σκηνοθέτριες και filmworkers γενικά. Οπότε εγώ κέρδισα στο τέλος. Fuck you Alex. Τώρα βέβαια έχω την Ναταλίτσα να μου κλέβει ότι έχω και δεν έχω, η άτιμη (“she is probably out there thinking it’s funny/telling everyone”), οπότε άντε πάλι από την αρχή με τα κλεφτρόνια. Μάλιστα, όταν η Ναταλίτσα ανακάλυψε αυτό το ο blog και διάβασε το κείμενο που είχα ανεβάσει τότε όπου παράπονιόμουνα (όταν κατάλαβα πόσο μα πόσο πρεζόνι μπεκρουλιάρα είναι, αν και μου άρεσε τρομερά η κινηματογραφική όψη της και ήθελα να μάθω τα πάντα για αυτήν και την τέχνη της, στεναχωρήθηκα πολύ) πως μου έτυχε άλλος ένας Άλεξ (και αυτό το είπα σχετικά με τις μαλακίες που έλεγε τότε για την παιδεραστεία και την Λολίτα του Nabokov, ακριβώς τις ίδιες μαλακίες που έλεγε ο Άλεξ για τον Polanski και τον Allen), αυτή πήγε και έφτιαξε ένα ολοκλήρο βίντεο όπου ήταν ντυμένη ο Άλεξ από το A Clockwork Orange του Kubrick αλλά τραβεστί γιατί τότε είχε αρχίσει να είναι τρανς γυναίκα, λες και μου έλεγε, “why, of course I am just another Alex!“. Μιλάμε για ξεκάθαρα στοχευμένο ψυχολογικό πόλεμο.

Όλα αυτά τα άτομα που έρχονται εδώ και με κλέβουνε είναι όλοι τους τραγικές καταστάσεις οπότε δεν τους κρατάω και τόση κακιά. Εάν ήταν καλά με τον εαυτό τους, εάν είχανε αυτοπεποίθηση και πίστευαν σε αυτό που κάνουν δεν θα είχαν την ανάγκη να κλέψουν από εμένα, και ξέρω πως και ο Άλεξ και η Ναταλίτσα έχουν Γρυλίσματα και υποφέρουν, αν και είναι σε αντίθεση με εμένα γνωστοί καλλιτέχνες. Και εγώ είχα καταντήσει κάποτε κλεπτομανής από την αγανάκτησία μου, κάθε μέρα έκλεβα. Έκλεβα γιατί ένιωθα μόνη και απελπισμένη. Το κλέψιμο μου έδινε την ψευδαίσθηση της δύναμης που δεν είχα και ποτέ δεν θα έχω.

Εσύ, εσύ που διαβάζεις αυτό το κείμενο τώρα, εσύ με κλέβεις γιατί με μισείς και δεν μου μιλάς. Αν σε μισούσα και εγώ όπως με μισείς και δεν μιλούσα πια για εσένα, θα σταματούσες να με εκλέβες; Δεν θέλω να σε μισώ όπως με μισείς εσύ αλλά θέλω να σταματήσεις να με κλέβεις. Είμαι ένα τίποτα και δεν έχω τίποτα, οπότε γιατί κλέβεις εμένα; Γιατί δεν πας να κλέψεις από τους φίλους σου που είναι γνωστοί εμπνευσμένοι καλλιτέχνες σαν εσένα; Γιατί σου φαίνεται αστείο να κλέβεις από κάποιον που δεν έχει τίποτα και δεν έχει την δυνατότητα να σε κάνει να σταματήσεις; Δεν είναι αστείο. Είναι αδικία.

DoNotRead

Σε τι σου έφταιξα και μου το κανείς αυτό; Επειδή ενδιαφέρθηκα για εσένα; Για αυτό με τυραννάς έτσι; Είδα πως η φίλη σου έκανε πάλι μια απόπειρα αυτοκτονίας πριν λίγες μέρες. Γιατί δεν ασχολείσαι μαζί της αντί με εμένα;

 

SeeWhatIMean

 

Having spent the last 40 years of his life making films about the abuse he commits in his personal life, Allen’s career is a surreal metric for the lengths Hollywood will go to in order to protect its male auteur darlings. Allen is afraid of a witch hunt coming for him, but he’s laid out bread crumbs for us the whole way.

https://www.bitchmedia.org/article/woody-allen-witch-hunt

 

Allen’s archive is a garden of earthly deletes — decades of notes and stories and sketches that the prolific filmmaker exiled, for whatever reason, to the shadowlands in between whole-hearted commitment and half-hearted possession. His screenplays are often Freudian, and they generally feature him (or some avatar for him) sticking almost religiously to a formula: A relationship on the brink of failure is thrown into chaos by the introduction of a compelling outsider, almost always a young woman.

https://www.washingtonpost.com/outlook/i-read-decades-of-woody-allens-private-notes-hes-obsessed-with-teenage-girls/2018/01/04/f2701482-f03b-11e7-b3bf-ab90a706e175_story.html?utm_term=.bbe794c7f8a0

 

Nabokov’s Lolita is one of the most stolen books in New York.

https://electricliterature.com/indie-bookstores-tell-us-about-their-most-stolen-books-398b9885c64

 

I’ve just discovered that Alexander has quietly posted his controversial debut movie Pink online in full on Youtube. Sorry, no English subs available.

Some general information about this film and its context:

– As late as 2006 when this movie premiered, Greek cinemas were overwhelmingly not yet equiped with digital projectors and hence young Greek filmmakers were still shooting their movies on film. Alexander had no budget while shooting the movie (he only obtained funding ex post to finish it and make copies for distribution to festivals), so the film was shot on leftover filmstock salvaged from Athenian advertising companies, back then a common way for young filmmakers to obtain film for free. The filmstock obtained from the advertising companies was of variable quality and type, which is reflected in the end product.

– Mirroring the youthful themes of the film, Alexander’s film crew was mostly young film students. His make up artist in Pink was the late actress Mary Tsoni, who was then just 17 years old.

– At the time Alexander hated living in Athens and did not want to depict the city in the film. Models of urban landscapes were constructed and painted panels were placed before windows, lending a kind of dreamy quality to the mise en scene.

– Alexander performed the main character in this movie but due extremely personal nature of the movie the experience of performing a character so close to himself left him extremely anxious and depressed. It took years of counseling before Alex would appear in another movie. He says he only does it now as a favour to filmmaker friends.

SeeWhatIMean03

– Alexander became so anxious about showing this movie to audience that he would suffer from severe panic attacks prior to screenings. These were so debilitating that he eventually did not wish to screen the movie anywhere at all. For almost a decade Pink was not shown anywhere in or outside of Greece and was basically unavailable, with fans constantly begging Alex on Facebook to post the movie somewhere and Alex deflecting saying he did not have a good digital copy to post. For a long time there were only a couple of excerpts of the film on Youtube and a handful of promo stills.

– Another factor contributing to Alex’s emotional distress at the time were the negative reviews the movie received both within and outside of Greece. Alexander was not used to such criticism and took these reviews rather personally.

– Alexander met Romanna Lobats, the young actress who plays the character of Cnezanna, on the set of his father’s 2004 movie The Brides. There is a shot at the beginning of The Brides that briefly shows Romanna in the foreground with a crowd of brides behind her. The friendship depicted in Pink is based on Alexander’s actual friendship to Romanna Lobats and his conflicting feelings about their relationship. Several songs on Alexander’s debut album 50 Gawddamned Songs were inspired by that relationship.

– Alexander’s main cinematic influences for Pink were Todd Solonz’s Happiness, Kubrick’s Lolita, the Pearl Jam music video for Jeremy, the twin brothers from Cronenberg’s Dead Ringers, Edward Scissorhands, The Elephant Man and Alan Parker’s now largely forgotten debut feature movie Bugsy Malone which was Jodie Foster’s film debut.

– Body Dysmorphic Disorder was not a term on anyone’s lips at the time, but this movie is very much informed by Alexander’s experiences with the condition. The scenes of hair removal in the movie Pink are in reference of Alexander’s dysmorphia regarding his own body hair, something he also brought up in his songs at the time (“Πως μου την έσπαγε το λευκό παιδικό μου δέρμα και τα μικρά μου τα βυζιά/Με χάιδευα παντού. Ακόμα και στα τριχωτά μου χέρια που ξέρεις πως πάντα τα σταυρώνω από ντροπή.”). Several years ago Alexander posted a Facebook update saying that as a child he immediately identified himself with Winona Ryder in Beetlejuice. Alexander keeps two folders on his Facebook wall titled “Identification”, one with pictures of male actors and one with pictures of female actors. (See what I mean? Now you know.)

SeeWhatIMean02

Reconnaissance Flight (short story)

The following story is a work of fiction and bears no relation to existing people or events.

Είχα ένα όνειρο πως πετούσα πάνω από ένα γυμνό σώμα και το παρακολουθούσα από ψηλά όπως μέσα από ένα ελικόπτερο. Η μπορεί να ήμουνα και τηλεκινούμενο, δεν ξέρω. Το σώμα αυτό, που είχε ανδρικά και γυναικεία στοιχεία, ήταν σαν μια απέραντη επέκταση. Το σώμα εμφανιζότανστην αρχικά σαν ένας ψηφιακός σκελετός, όπως ένα 3D animation πριν του περσάσεις το φίλτρο με την σάρκα καλύπτοντας το εξωτερικό. Μετά η εικονα άρχισε να αναβοσβήνει και εμφανίστηκε σαν κανονικό σώμα. Μόνο όταν έφτασα στο πρόσωπο και είδα το δικό σου κατάλαβα πως το σώμα που παρακολουθούσα είναι το δικό σου. Είχες τα μάτια σου κλειστά και ένα στεφάνι από λουλούδια στα μαλλιά όπως η Frida που και οι δύο μας αγαπάμε και κοιμόσουνα ήρεμα. Ούτε που έπαιρνες χαμπάρι το ελικόπτερο/τηλεκινούμενο που περνούσε από πάνω σου. Ξαφνιάστηκα και ντράπηκα τόσο πολύ που ξύπνησα αμέσως.

Σε παρακαλώ, μην εμφανίζεσαι άλλο πια στα όνειρα μου. Δεν αντέχω άλλο. Κάθε φορά που ακούω αυτό το τραγούδι σε σκέφτομαι και κλαίω. Θέλω να σταματήσω να κλαίω. Δεν θέλω να σε αναζητώ στα όνειρα μου. Δεν θέλω αλλά παρακοινωνικά όνειρα. Θέλω να σε βλέπω να χάνεσαι μακριά, πάντα ελεύθερη.

Panting Neon Princess Tastes The Candy Content With Contents

Aropax is Paxil, a drug for depression, anxiety and panic disorders. I think the line is ‘bow and aropax’, like bow and arrow. This song is beautiful and sad. ‘But it’s all the same to me’ describes the feeling of being on the meds, how it controls your feelings and there is no happiness or deep depression, it just makes you dull and dispassionate.

 

That is the difference.
No matter how sad or angry or hopeless I felt, I would rather kill myself than allow an expert to take away my ability to feel sadness or happiness in the name of normalcy.
The difference is that it never even crossed my mind that there was a way for me to escape from myself and become someone else. Or that attempting this would solve a damn thing. I could spend a lifetime panting trying to outrun myself. 
And if that exit into another life or self existed by virtue of being sanctioned by medicine or society, and being appreciatively written about in every medical journal and mainstream medium, it was obviously nothing I wanted.
That is the difference.  

 

 

Κλαις; (short story)

The following story is a work of fiction and bears no relation to existing people or events

Now you say you’re lonely
You cried the long night through
Well, you can cry me a river
Cry me a river
I cried a river over you

Nadja: Why are you looking at me like that?
Bill: I followed you down the street, once.

You ask people to forgive but you do not forgive yourself. And it’s very telling how you now respond by icing these people & withdrawing emotional intimacy seemingly as form of punishment.

Why nuke all these shared moments? Why burn Leda and the Swan? Emotional withdrawal and withdrawal of intimacy is what an abuser does in a toxic relationship.

You said you were a Kafka fan, and I remember how Kafka wanted all his work destroyed after his death. We are only able to read his works in the present because someone violated Kafka’s deathbed wish. I could no longer read Kafka when I found out.

Because I have saved a couple of the moments you’ve nuked, I have now unwillingly become the keeper of a secret.

I have a moment here where you’re drunkenly trying to play Bach. You stagger over to your piano, arrange the tabs with trembling hands & begin to play, I can tell by ear that you are messing up, quickly you give up. You stagger back to the microphone, you apologize, go back to the piano and then you play the blues which you manage better.

I kept this moment because I was surprised at how self-conscious you were of your playing despite being so drunk. I came across this moment while researching you, back when I was so angry at you yet fascinated enough to keep searching for the answers you would not give. It was a moment that humanized you in my eyes after I had so thoroughly dehumanized you, so I kept it. Because before that moment, I could only see you as a drunk in a dress.

This moment, by virtue of being memory-holed by you, has now been turned into a secret, and I have become the keeper of this secret against my will. Secrets burn a hole in your soul the way money burns a hole in your poket, and I hate being the keeper of secrets.

Αλέξανδρε, μιας και είσαι και εσύ εδώ και τα διαβάζεις όλα, για πες, είδες ποτέ την ταινία “οι Διχασμένοι” μαζί της;

MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι01_1MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι01_2MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι01_3MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι01_4MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι01_5MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι01_6

Μήπως εσύ την έβαλες να την δει; Την ξαναείδες από τότε που χάθηκε;

MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι05MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι08_01MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι08_02

Τί δεν κατάλαβες;

MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι04_001MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι06_1MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι06_2MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι06_3MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι06_4MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι06_5MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι06_6MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι06_7MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι06_8MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι06_9MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι06_10MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι06_11

Γίνεται να την ξαναβλέπεις τώρα και να μην καταλαβαίνεις;

MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι05_1MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι05_2MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι05_3

Θυμάσαι εκείνη την φορά που διάβασες εδώ στο blog πως είχα ένα όνειρο όπου ήσουν γυναικολόγος στα Εξάρχεια; Αστείο, δεν ήταν;

MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι07_01MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι07_02MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι07_03

Γεννήθηκαν σε παραθαλάσσιες πόλεις. Από τα 16 μόλις sniffαραν και decandentζιωσαν, sniffαραν και decandentζιωσαν. Και τον σινεμά ακόμα κάποτε αμφισβήτησαν. Και πέθαναν. Τώρα στα προάστια με κάτι ΙΧ τεράστια. ΙΧ τεράστια. ΙΧ τεράστια. ΙΧ τεράστια.

MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι01

MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοιMaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι02MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι03MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι04

 

#αιμορραγείς #γεμάτη τύψεις

CIADirectorRichardHelmsOliverStoneNixon

 

When you hear that song in the background at the beginning here, and you know you’ve heard it before.

NoThankYou