Skip navigation

Α, δεν σας είναι γνωστή αυτή η ιστορία με τον Αλέξανδρο; Είχα τσατιστεί τότε με τις μαλακίες του (“BDSM is best without the safeword”, “Ο Woody Allen γαμάει, ρώτα την κόρη του”) και για να ξεσπάσω έγραψα μια σειρά από ιστοριούλες τρόμου, όπου
εγώ ειμουν ο κυρίως χαρακτήρας και ο Άλεξ ήταν ο αντίπαλος. Υπήρξε και ένα τερατάκι, το Γρύλισμα, που ήταν βασισμένο σε ένα κείμενο που είχε γράψει τότε ο Άλεξ για την σεξομανία του. Μου άρεσαν πολύ αυτές οι ιστοριούλες γιατί ήταν εντελώς αλλόκοτες και γραμένες με έναν stream of consciousness/ecriture automatique τρόπο μου φαντάζομαι πως είναι παρόμοιος με τον τρόπο που γράφει ο Άλεξ τους στοίχους του. Δεν είχα ξαναγράψει κάτι με αυτόν τον τρόπο και ήταν πολύ διασκεδαστικό και απελευθερωτικό, όλο γελούσα με τις ανοησίες που ξερνούσα από το υποσυνείδητο μου. Η ιστορίες ήταν γραμμένες στα Ελληνικά και Αγγλικά ανακατωτά, και βασικά σατίριζα αυτά που λέει και τραγουδάει ο ίδιος.

Αυτές τις ιστορίες της βρήκε και της διάβασε όμως η Ιωάννα, η τρελόκομουνίστρια μάνα του Άλεξ, και πείρε τηλέφωνο το φεστιβάλ της Δράμας, όπου θα έκανα τότε εθελοντική δουλειά, και έκλαιγε στο τηλέφωνο ισχυρίζοντας πως δήθεν απηλούσα τον Άλεξ και θα πηγενα στην Αθήνα να τον σφάξω και αλλά παράλογα παρανοϊκά. Στο τέλος με έδιωξαν από το φεστιβάλ πριν μπορέσω να δουλέψω και ξαναγύρισα στο Άμστερνταμ για να κάνω εκεί εθελοντική δουλειά. Μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση το πόσο παρανοϊκή είναι η μαμά του Άλεξ, βλέπει φαντάσματα και ανυπαρκτες απειλές παντού. Πρέπει να έχει φοβερό complex PTSD. Το ξέρω πως λέει στις ομιλίες της πως ήταν χαπακωμένη για χρόνια, αλλά δεν νομίζω πως ξεπέρασε το PTSD της με αυτήν την φαρμακευτική αγωγή. Αλλιώς δεν θα μου φερνόταν έτσι προσπαθώντας να μου κάνει σαμποτάζ μόνο και μόνο γιατί έγραψα σάτιρα.

Την πρώτη ιστορία που είχα γράψει την διάβασε ο φίλος του Άλεξ, ο Φελιζόλ, και όταν πήγε να οργανώσει ένα event στην Στέγη το έκανε pyjama party γιατί αυτός ήταν ο τίτλος της ιστορίας μου, Pedo pyjama party @ E. Benaki boulevard.

You look at your Smartphone and see the following message: “Invite/RSVP-only Pedo πυτζάμα πάρτι @ Alex’s crib on E. Benaki Blvd follow the line stretching around the block lulz XD PS. A.C.A.B.!!!”. You feel so good, you feel like 90 000 bucks tonight. Everybody hollatcha BoyBoy, are we having fun or what people?

https://mariatechnosux.wordpress.com/2014/04/15/%cf%80%cf%85%cf%84%ce%b6%ce%ac%ce%bc%ce%b1-%cf%80%ce%ac%cf%81%cf%84%ce%b9-e-benaki-blvd-short-story/

Από την ιστορία μου την είχε κλέψει την ιδέα για to pyjama party στην Στέγη αλλά δεν νομίζω πως θα το παραδεχτεί ποτέ δημοσίως, όπως και ο Νικολαΐδης δεν παραδέχτηκε ποτέ πως το Morning Patrol ήταν για ένα μέρος κλεμμένο από την Γώγου. Αυτός είναι ο σεξισμός του Ελληνικού σινεμά και γενικότερα του Ελληνικού καλλιτεχνικού χώρου..

14 ΜΑΪ 2016
00:00

Σε διάφορους χώρους της Στέγης
Ένα ολονύχτιο pyjama party με ήχους και ανθρώπους του σήμερα που ξεκινά τα μεσάνυχτα του Σαββάτου.

http://www.sgt.gr/gre/SPG1560/

TheBoyFelizolRNBDJSetThessalonikiFilmFestivalDoubleDoseOFCrap

Θέλετε να κοιμηθείτε ένα βράδυ στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης;

Να χορέψετε σε ολονύχτιο pyjama party;

Η Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση θέλοντας να επικεντρωθεί στο λιγότερο εξερευνημένο τμήμα της ζωής και του φαντασιακού μας, στο τμήμα που πιστεύουμε πως οι δραστηριότητές μας αναστέλλονται και αποσυρόμαστε για να ανασυνταχτούμε σωματικά και ψυχικά, που πιστεύουμε πως παύει η κοινωνική δραστηριότητα και τα βάρη της, δημιούργησε ένα πρόγραμμα καλλιτεχνικών δράσεων. Συγκεκριμένα, πρόκειται για ένα σπονδυλωτό πρόγραμμα εκδηλώσεων της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση το οποίο αποτελείται από μια έκθεση έργων μοντέρνας και σύγχρονης τέχνης, από performances και sleepovers, ένα κύκλο ηχητικών έργων και ζωντανών περιπατητικών δράσεων και από μια σειρά διαλέξεων και δημόσιων συζητήσεων. Επίσης, συνοδεύεται από μια ειδική περιοδική έκδοση.

Νομίζω πως διάφορα στοιχεία από τις ιστορίες που είχα γράψει τότε κατέληξαν ακόμα και στο Νήμα από ότι έχω διαβάσει στις κριτικές, αλλά δεν το έχω δει ποτέ οπότε δεν είμαι σίγουρη. Υπάρχει και ένα τραγούδι στον τελευταίο δίσκο του Άλεξ, Έτοιμοι, που νομίζω πως είναι η απάντηση του Άλεξ προς εμένα. Είναι το τραγούδι Μπράϊαν Λήθη. Διάφοροι στίχοι αυτού του τραγουδιού είναι ξεκάθαρα αναφορές σε δικούς μου στοίχους και αποσπάσματα από τις ιστορίες μου.

Πίσω απο το μαστίγωμα της σάρκας στο πέτρινο δωμάτιο του Καρκίνου.
Εκεί που όλοι φοράνε κουκούλες.
Τα παιδιά του Καρκίνου.
Μπαίνει στο μυαλό μας.
Όχι πια δικό μας.
Τι θα πει δικό μας.
Σκέψου λίγο τι θα πει δικό μας.

At the opposite platform, platform 19 wagon compartment 87, she spots a man staring absently into the distance. His black luggage behind him left unattended. She rushes down the stairs, through the hall, up the stairs and appears on the platform behind the man. He doesn’t seem to notice. “Perfect dumbass.”, and the blogger smiles to herself, grabbing his luggage just when he turns his head. She stares back at him and doesn’t make a move, holding the luggage handle tightly. “Κλέφτρα!”, the man exclaims, “HOW DARE YOU ROB MY CHARACTERS? THIS IS MY STORY! THESE ARE MY CHARACTERS! THIS IS MY TRAIN STATION, MY PLATFORM, MY LUGGAGE!”. Her empty stomach roars loudly. All she can think of is a bag of salty chips and a pizza slice.

https://mariatechnosux.wordpress.com/2016/05/06/%ce%ba%ce%bb%ce%ad%cf%86%cf%84%cf%81%ce%b1-robs-the-woman-and-the-man-on-the-train-platform-short-story/

Θα πει η γεύση του αίματος να μη σε θολώνει.
Θα πει η Νέα Σάρκα να μη σε σκοτώνει.

Απομονώθηκε πίσω απο την λαμπερή λίμνη με τα καλώδια συντροφιά.
Έγινε Αλληγορική Μνήμη που δεν την θυμάται όμως κανείς.
Και ας είναι επισήμως ο τελευταίος όλων μας .
Ο Συγγενής που τα δώρα του τυλίγονται γύρω απο τους λαιμούς των παιδιών μας.

Tο Γρύλισμα slept restlessly τυλιγμένο γύρω απ’τον λαιμό σου like a huge python smothering you. It was actually hugging itself the way you used to hug yourself whenever you felt alone, back in the days when you were alone and lonely. You knew that desolate feeling from your own experience, so you allowed it to coil tighter and tighter around itself, until one night it wrapped itself too tight and broke your neck. You had to walk around with a neckbrace for some while, and joked about your predicament: “I finally look like the characters in Cronenberg’s Crash!”. Tο Γρύλισμα was too depressed to laugh at you silly jokes.

https://mariatechnosux.wordpress.com/2014/06/02/%cf%84%ce%bf-%ce%b3%cf%81%cf%8d%ce%bb%ce%b9%cf%83%ce%bc%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b7-%cf%83%cf%84%cf%81%ce%b9%ce%b3%ce%ba%ce%bb%ce%b9%ce%ac-%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%b7%cf%82-tragic-love-story/

Των απόγονών μας.
Αυτό το τέλος δεν θα ναι το δικό μας.
Θεού θέλοντος θα ξαμολυθούν οι Μοίρες στον δρόμο.
Μαύρες μοτοσυκλέτες με τραγανές ρουκέτες.
Κάποιος να πει στον κλειδοκράτορα οτι ήρθε η ώρα.
Ο Συγγενής φέρνει τα πιο απαραίτητα δώρα.
Στόματα που προσκυνάνε το μπούκωμα και ο Αλέξης Ευθύνης.
Ενας πιστός υπηρέτης της Αλληγορικής Μνήμης.
Μπαίνει φθινόπωρο.
Η εποχή που χαλαρώνουνε τα ήθη.
Και η υφή του δολώματος αλλάζει στο στόμα μας.
Τώρα η βοήθεια του πια δεν μας πείθει.
Ήρθε η ώρα να καλέσουμε τον Μπράιαν Λήθη.

Ποιός είναι ο Μπράιαν Λήθη;
Να τος.
Λεν για τον Μπράιαν Λήθη.
Θα πολεμήσει το φίδι.
Μόνο ο Μπράιαν Λήθη.
Ναι.
Ο Μπράιαν Λήθη.

Απομονώθηκε.
Έγινε ερημίτης μέσα σε χρεωκοπημένα μουνιά που δεν είχαν να πληρώσουν το ρεύμα .
Δεν είχαν να πιουν νερό.
Και είχαν εναν ολόκληρο λαβύρινθο να συντηρούν και ένα αιωνίως αγέννητο μωρό.

“Τι σε φοβίζει πραγματικά;”, you ask her.

“H εγκυμοσύνη.”, she says. “Φοβάμαι το σπέρμα. Πάντα φοβόμουνα την ζωή την ίδια. Life was supposed to be fun. Birth is not an option. Giving birth to a blind and hairy little child… This is not how i was supposed to be.”

https://mariatechnosux.wordpress.com/2014/06/09/%ce%bf%ce%b9-%ce%ac%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%b5%cf%82-%ce%b3%ce%b1%ce%bc%ce%ac%ce%bd%ce%b5-%cf%84%ce%b9%cf%82-%ce%b3%cf%85%ce%bd%ce%b1%ce%af%ce%ba%ce%b5%cf%82-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%ce%bd%ce%b1-%ce%b2%ce%b9/

Ο Συγγενής φτιάχνει αδελφότητα και ετοιμάζει πορεία μέσα στα σκονισμένα του μουνιού τοιχώματα που προκαλούν αμνησία.
Κρύβει στην τσέπη του ενα κλειδί και τον Αλέξη Ευθύνη.
Εναν πιστό υπηρέτη της Αλληγορικής Μνήμης.

Αυτό αναφέρεται στην ιστορία μου Skeleton Key Hidden Place που η blogger μπαίνει στο λαβυρίνθιο κάστρο του professional S&Μ Pornographer.

https://mariatechnosux.wordpress.com/2014/06/16/hidden-place-part-1-short-story/

Θεού θέλοντος θα ξαμολυθούν οι αιχμές στον βυθό του.
Ο Σύγγενης οτι θέλει το κάνει δικό του.
Αγόρια που επιτελούν το απόσπασμα για την Τζοάννα Θυσία.
Προσφέρει κάθε μέρα την παρθενιά της για μια πιο δίκαιη κοινωνία.

Mia Shlevin the Jewish developer from Manhattan was lying on the Jewish shrink’s Freudian couch, trying to relax her way through the session, but every 5 seconds something was twisting or turning, visibly or invisibly. And yet she felt relaxed enough to give the shrink a piece of her mind. The topic of the day was the usual, the same as every week before. Joanna was on her mind again.

“This Greek woman I was telling you about, Joanna, she-blows-my-mind, her thinking and the way she carries all this culture behind her. Just having her on the phone every day working on this project makes my day. Every script needs development, but her scripts, my goodness, she has done all the work for me herself and I still get paid just for yapping with her on the phone. We talk about Greece, and Israel, and New York, and Jews, and Martin, and her visiting New York with her son, and I get the feeling knows more about New York than I do. It’s incredible. I have never met a woman like her in 20 years working in development.”.

The Jewish developer does not distinguish the name “Ioanna” from “Joanna” and pronounces both the same way.

https://mariatechnosux.wordpress.com/2014/09/30/the-jewish-developer-from-manhattan-goes-to-athens-short-story/

Μπαίνει χειμώνας.
Και η λύση του δράματος ποτέ δεν τους πείθει.
Η υφή του ατυχήματος ανακατασκευάζει τα δόντια μας.
Το ξαναλέω.
Η λύση του δράματος δεν με πείθει.
Ήρθε η ώρα να πιστέψω στον Μπράιαν Λήθη.

Ψιλοτσατίστηκα όταν άκουσα αυτό το τραγούδι, όχι για με έκανε ο Άλεξ counterdiss, αλλά γιατί το τραγούδι είχε παλιά άλλους στοίχους που ήταν απηρα καλύτεροι. “Γεννήθηκαν σε παραθαλασσιες πολεις/ Από τα δεκαπέντε μόλις/ Έγραφαν και δημοσίευαν.”. Μου αρέσουν οι παλιοι στιχοι περισσότερο από τους καινούριους. Είχα ακούσει την υχογράφηση που είχαν κάνει τα παιδιά όταν απαιξε ο Άλεξ στο ΤΕΙ της Δράμας που ήταν τότε κατάληψη. Είχε παίξει τότε το τραγούδι με τους παλιούς στοίχους και ακουγόταν στην ηχογράφηση έτσι μανιασμένος, έτσι κλασσικός Άλεξ. Μου άρεσε πιο πολύ και ελπίζω κάποτε να ξαναμαγνητοφωνήσει το τραγούδι και με τους παλιούς στοίχους.

Πρέπει να πω πως δεν είμαι πια και τόσο τσατισμένη με τον Άλεξ γιατί στο τέλος κέρδισε η δικιά μου πλευρά, η πλευρά εναντίον του κινηματογραφικού σεξισμού. Έχουμε το #Metoo και το #TimesUp και ο Harvey Weinstein θα πάει επιτέλους φυλακή. Ακολουθώ την RoseMcGowan και την Asia Argento στο Twitter και χαίρομαι πολύ για αυτήν την εξέλιξη, μακάρι να γινόταν κάτι παρόμοιο και στην Ελλάδα. Ακόμα και το κλασικά σεξιστικό και μισογυνο Flix αναγκάστηκε να ανεβάσει μια σειρά από αφιερώματα στις Ελληνίδες σκηνοθέτριες και filmworkers γενικά. Οπότε εγώ κέρδισα στο τέλος. Fuck you Alex. Τώρα βέβαια έχω την Ναταλίτσα να μου κλέβει ότι έχω και δεν έχω, η άτιμη (“she is probably out there thinking it’s funny/telling everyone”), οπότε άντε πάλι από την αρχή με τα κλεφτρόνια. Μάλιστα, όταν η Ναταλίτσα ανακάλυψε αυτό το ο blog και διάβασε το κείμενο που είχα ανεβάσει τότε όπου παράπονιόμουνα (όταν κατάλαβα πόσο μα πόσο πρεζόνι μπεκρουλιάρα είναι, αν και μου άρεσε τρομερά η κινηματογραφική όψη της και ήθελα να μάθω τα πάντα για αυτήν και την τέχνη της, στεναχωρήθηκα πολύ) πως μου έτυχε άλλος ένας Άλεξ (και αυτό το είπα σχετικά με τις μαλακίες που έλεγε τότε για την παιδεραστεία και την Λολίτα του Nabokov, ακριβώς τις ίδιες μαλακίες που έλεγε ο Άλεξ για τον Polanski και τον Allen), αυτή πήγε και έφτιαξε ένα ολοκλήρο βίντεο όπου ήταν ντυμένη ο Άλεξ από το A Clockwork Orange του Kubrick αλλά τραβεστί γιατί τότε είχε αρχίσει να είναι τρανς γυναίκα, λες και μου έλεγε, “why, of course I am just another Alex!“. Μιλάμε για ξεκάθαρα στοχευμένο ψυχολογικό πόλεμο.

Όλα αυτά τα άτομα που έρχονται εδώ και με κλέβουνε είναι όλοι τους τραγικές καταστάσεις οπότε δεν τους κρατάω και τόση κακιά. Εάν ήταν καλά με τον εαυτό τους, εάν είχανε αυτοπεποίθηση και πίστευαν σε αυτό που κάνουν δεν θα είχαν την ανάγκη να κλέψουν από εμένα, και ξέρω πως και ο Άλεξ και η Ναταλίτσα έχουν Γρυλίσματα και υποφέρουν, αν και είναι σε αντίθεση με εμένα γνωστοί καλλιτέχνες. Και εγώ είχα καταντήσει κάποτε κλεπτομανής από την αγανάκτησία μου, κάθε μέρα έκλεβα. Έκλεβα γιατί ένιωθα μόνη και απελπισμένη. Το κλέψιμο μου έδινε την ψευδαίσθηση της δύναμης που δεν είχα και ποτέ δεν θα έχω.

Εσύ, εσύ που διαβάζεις αυτό το κείμενο τώρα, εσύ με κλέβεις γιατί με μισείς και δεν μου μιλάς. Αν σε μισούσα και εγώ όπως με μισείς και δεν μιλούσα πια για εσένα, θα σταματούσες να με εκλέβες; Δεν θέλω να σε μισώ όπως με μισείς εσύ αλλά θέλω να σταματήσεις να με κλέβεις. Είμαι ένα τίποτα και δεν έχω τίποτα, οπότε γιατί κλέβεις εμένα; Γιατί δεν πας να κλέψεις από τους φίλους σου που είναι γνωστοί εμπνευσμένοι καλλιτέχνες σαν εσένα; Γιατί σου φαίνεται αστείο να κλέβεις από κάποιον που δεν έχει τίποτα και δεν έχει την δυνατότητα να σε κάνει να σταματήσεις; Δεν είναι αστείο. Είναι αδικία.

DoNotRead

Σε τι σου έφταιξα και μου το κανείς αυτό; Επειδή ενδιαφέρθηκα για εσένα; Για αυτό με τυραννάς έτσι; Είδα πως η φίλη σου έκανε πάλι μια απόπειρα αυτοκτονίας πριν λίγες μέρες. Γιατί δεν ασχολείσαι μαζί της αντί με εμένα;

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: