Skip navigation

Monthly Archives: February 2018

Άμπυ και Τζούλια (short story)

The following story is a work of fiction and bears no relation to existing people or events.

Με το μαύρο μπλουζάκι ΧιΧι και ΧαΧα και ΧουΧου και την μαύρη φούστα που ήταν κοντότερη από ότι συνήθως προτιμούσε, η Άμπυ η μαυροφορεμένη φεμινίστρια καθόταν σε μια γωνιά του μπαρ με τα κάγκελα άρπες μπροστά από τα παράθυρα και διάβαζε το “Η Γυναίκα Ευνούχος” της Γκριρ. Στο αριστερό της μπράτσο μόλις κάτω από το μανίκι φαίνεται ένα τσιρότο. Πληγή, νικοτίνη, οιστρογόνη; Δεν την πολυνοιάζει έτσι χαμένη που ήταν στο βιβλίο της.

“Μπα, ποιος διαβάζει πια Γκριρ;” άκουει μια φωνή τα ρωτάει κάπως ιρονικά. Κοιτάει και βλέπει μια κοντόκορμη στρουμπούλη σαραντάρα να της χαμογελάει. Κάπως έτσι άρχιζει η κουβέντα. Μιλώντας για τον φεμινισμό η Άμπυ κατάλαβε πως η Τζούλια ήταν μορφωμένη και διαβασμένη πάνω στο θέμα περισσότερο απ’ ότι περίμενε. Κουβεντιάζοντας για ενοχλητικούς συνεργάτες έφτασε η ώρα για τα ποτά. Η Άμπυ δεν ξέρει από ποτά και αφήνει την Τζούλια να της παραγγήλει κάτι. Αργά αργά μεθώντας μαζί και προς το τέλος της κουβέντας η Τζούλια ρωτάει την Άμπυ αν επιτρέπει να την φιλήσει. Η Άμπυ απαντάει την ερώτηση φιλώντας η ίδια την Τζούλια. Μετά πάει σπίτι και κάθοντας στον υπολογιστή της σκέφτεται πως έχει να φιλήσει κορίτσι εδώ και χρόνια. Της λείπουν τα κορίτσια και λυπάται που τα αντικρίζει πια μόνο στην οθόνη και στο γραφείο της. Μεγάλη τύχη η Τζούλια.

Την επόμενη μέρα ξαναπετυχαίνονται στο μπαρ και η Άμπυ καταχαρούμενη αγκαλιάζει την Τζούλια και την φιλάει στο μάγουλο. Της ψιθυρίζει στο αυτί, “Κοίτα πίσω σου αλλά διακριτικά. Δες εκείνον τον αυτογυναικόφιλο εκεί δα. Αυτό το τερατοειδές νομίζει τώρα πως είναι γυναίκα; Αμέσως τον κατάλαβα όταν μπήκε στο μπαρ. Λες και έχω ραντάρ, σου λέω. Ο ναρκισμός τους δεν έχει όρια.”. Γελάει και βλέπει πως η Τζούλια δεν γελάει. “Τι αστικούρασή είναι αυτή τώρα; Μην μου πεις πως είσαι και εσύ με αυτους τους διεμφυλικούς. Δεν σου ταιριάζει καθόλου τέτοιος φιλελευθερισμός…”.

“Άμπυ, είμαι και εγώ τρανς.”

Η Άμπυ, χλωμότερη από ποτέ, φοράει την μάσκα του τρόμου.

“Μάλλον δεν με έπιασε το ραντάρ σου!” της χαμογελάει η Τζούλια. Η Άμπυ αρχίζει να τρέμει.

“Φίλησα άντρα;!” λέει τρέμοντας η Άμπυ. “Είναι βιασμός αυτό;!”

“Άμπυ…” της λέει η Τζούλια και πάει να της πιάσει το χέρι.

“Μην με αγγιζεις!” της γαβγίζει η Άμπυ και πετάγεται προς τα πίσω. “Δεν θέλω πούτσους! Δεν κατάλαβες πως είμαι λεσβία;”

“Ξέρεις, εγχειριστηκα πριν αρκετα χρόνια. Το έχω πει δημόσια αυτό.”

“Ένας νέοκολπος δεν είναι μουνί.”, λέει η Άμπυ τσαντισμένη, “Είναι μια ανοιχτή πληγή που πρέπει να την ανοίγεις καθημερινός ξανά και ξανά για να μην κλείσει. Νομίζεις πως δεν ξέρω πως είναι αυτά; ΔΕΝ ΕΊΝΑΙ ΜΟΥΝΊ ΑΥΤΌ!”. Το λέει φωνάζοντας και όλοι την κοιτάνε.

“Πολύ καλά λοιπόν…” λέει η Τζούλια, που φαίνεται να είναι συνηθισμένει σε τέτοια. Απλά σηκώνεται και ετοιμάζεται να φύγει. “Χάρηκα για την γνωριμία και συγνώμη για την σύγχυση.”. Η Άμπυ δεν την κοιτάει, κοιτάει το τραπέζι και συνεχίζει να τρέμει.

Ανοίγοντας την τσάντα της η Τζούλια βγάζει ένα βιβλίο. “Ήθελα να σου το χαρίσω. Εγώ το έγραψα. Ελπίζω να το διαβάσεις κάποτε.”. Το αφήνει στο τραπέζι και φεύγει.

Με το που εξαφανίζεται η Τζούλια η Άμπυ παίρνει το βιβλίο και το ξεφυλλίζει. Στην πρώτη σελίδα έχει ένα αφιέρωμα. “Για την Άμπυ. Μαζί στην πάλη. Με πολύ αγάπη Τζούλια.”

Λίγο αργότερα αφήνει το βιβλίο της Τζούλιας στην χαριστική βιβλιοθήκη έξω από την Στέγη και γυρίζει σπίτι μόνη. Θυμώντας τα χείλη της Τζούλιας προσπαθεί να θυμηθεί αν ένιωσε μούσια φιλώντας το μάγουλο της.

“Ήταν βιασμός αυτό, δεν ήταν;”, αναρωτιέται πάλι η Άμπυ γνωρίζοντας την απάντηση.

P.S. Μιας και μου έκλεψες τις σκέψεις, σου έκλεψα και εγω τον χαρακτήρα που ήθελες να αποκαθίστησεις.

 

Advertisements

ToFoustaniTisDaskalas01

Λένε
Εμείς για όλα φταίμε
Μας κάνουνε και κλαίμε
Λένε
Μεγάλα λόγια για να πέσεις
Όλα υποσχέσεις,
Δεν ξέρουν από σχέσεις
Θέλουν
Βήτα ρόλο να μας έχουν
Όλες πίσω τους να τρέχουν
Θέλουν
Σαν Θεούς να τους κοιτάμε
Ψέματα πουλάνε

Δεν ξέρουν να αγαπάνε

 

Ποιος νομίζεις πως είσαι
Να μην προσποιείσαι!
Ποιος νομίζεις πως είσαι
Την μάσκα ρίξε
Ποιος είσαι
Δείξε

Ίσως
Μια μέρα καταλάβουν
Να μάθουνε τι χάνουν
Ίσως
Να δώσουν, να μην πάρουν
Να σκέφτονται τι κάνουν
Πριν να μας το κάνουν
Φταίμε… κι εμείς που τους ακούμε
Σαν πιόνια ειπακούμε
Λένε
Και χώρια τους δε ζούμε
Κι όλο δεν μπορούνε
Να πάνε να γαμηθουνε

Σταματα να μου κλέβεις τα τουιτ.
Σταματα να μου κλέβεις τα τουιτ.
Σταματα να μου κλέβεις τα τουιτ.
Σταματά να μου κλέβεις τα τουιτ και να τα επεξεργάζεσαι στα σενάρια σου.
I’m not your fucking unpaid research screenwriting intern.
Σταματά να εισβάλεις στον λογαριασμό μου.
Δεν θέλω να συνεννοηθώ με εσένα.
Θέλω να συνεννοηθώ με τις γυναίκες.
Εκλέισα τον λογαριασμό μόνο και μόνο για να σε κάνω να καταλάβεις πως δεν αντέχω άλλο.
If you think I am such an asshole stay the fuck away from me.