Skip navigation

Phantom limbs curried with rice and green onions (short story)

The following story is a work of fiction and bears no relation to existing people or events.

Καταραμένο τηλέφωνο. Μισώ τα τηλέφωνα και μισώ την φωνή μου. Πατάει το αστέρι τριανταπέντε αστέρι για να εξαφανιστεί, μετά πατάει το νούμερο που αρχίζει με μηδέν μηδέν ένα και ακούει τον ήχο στην άλλη άκρη του κόσμου. Πως να της μιλήσω αφού μου έκοψαν την γλώσσα, σκέφτεται ενώ τα δάκρυα τρέχουν από τα μάγουλα της. Πως ζητάς συγνώμη όταν δεν έχεις γλώσσα να το πεις. Μακάρι να μου βγει ο τηλεφωνητής. Μακάρι να να έχει ακυρωθεί αυτό το νούμερο. Μακάρι να το ξεχνούσα το βράδυ που το βρήκα. Δεν αντέχω να γνωρίζω αυτό το νουμερο και να ζω με την γνώση πως ποτέ δεν της μίλησα.

Ακούει την φωνή του πιο ομορφου κοριτσιού στην άλλη άκρη του κόσμου να απαντάει. Της φαινεται σχεδόν απίστευτο. Με την γλώσσα που δεν έχει της λέει:

“Γεια σου Ναταλία, είμαι η Μαύρη Καραμέλα, σε παρακαλώ μην μου κλίνεις το τηλέφωνο στο αυτί. Θέλω μόνο να σου κάνω μια ερώτηση. Πήρες της αποστολές μου; Διαβάζεις αυτά που σου γράφω;”

Πριν προλάβει να κλείσει το τρομαγμένο κορίτσι το τηλέφωνο το έχει ήδη κλείσει αυτή από την πλευρά της. Δεν άντεξε να ακούσει την απάντηση που δεν θα έπαιρνε ποτέ. Κοιτάει το τραπέζι που έχει λερώσει με τα αίματα που τρέχουν από το στόμα της. Σε μια γωνιά του τραπεζιού βλέπει την ακρωτηριασμένη γλώσσα της. Στο πάτωμα έχει πέσει το κομμάτι του σπασμένου καθρέφτη που πήρε και αφέρεσε την γλώσσα της. “Αυτό είναι μάλλον το καλύτερο δώρο που θα μπορούσα να της έκανα.”.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: