Skip navigation

Η Ναταλίτσα και οι τέσσερις εποχές του Αλφόνς Μούκα (short story)

The following story is a work of fiction and bears no relation to existing people or events.

Βαρεμάρα μου τρομάρα μου.
Θυμάσαι που κάποτε πηγενές για βόλτα στο δάσος;
Για να τα ξεχάσεις όλα αυτά και να σκεφτείς άλλα;
Δεν θα σου άρεσε να πηγενές πάλι εκεί;
Έτσι όπως είσαι τώρα;
Να φορούσες το πιο όμορφο σου φουστάνι και να περπατάς στο δάσος για ώρες μόνη;
Να νιώθεις τον φθινοπωρινό αέρα στα μαλλια σου;
Το Οκτωβριανό κρύο που σου κρατάει παρέα από τότε που γενήθηκες;
Ναταλίτσα, θέλω να νιώσεις το γλυκό Οκτωβριανό κρύο εκεί έξω στο δάσος να σου μαστιγώνει το σώμα.
Όχι αυτό το φρικτό κρύο που σε καίει από μέσα.
Αυτήν την ψυχρή φωτιά που σβήνεις κάθε φορά που πίνεις.

Στα βάθη του δάσους βρίσκεται μια λίμνη.
Εκεί βρίσκεις τις τέσσερις εποχές του Αλφόνς Μούκα.
Την ανοιξιάτικη.
Την καλοκαιρινή.
Την φθινοπωρινή.
Την χειμωνιάτικη.
Η μια σου τραγουδά.
Αυτή με τις παπαρούνες σου φέρνει τα πιο απαγορευμένα.
Μεθάς πάλι με την άλλην.
Αυτή με τα κρύα χέρια σου δίνει να χαϊδέψεις το πουλάκι που κρύβει στην χούφτα της.
Σου στολίζουν τα μαλλιά με λουλούδια.
Σε βυθίζουν στα νερά της λίμνης.

Κρυμμένη πίσω από ένα δέντρο σας βλέπω μαζί.
Φοβάμαι μην αντικρίσω τα μάτια σου.
Θέλω και εγώ να χαθώ εκεί που χάνονται οι τέσσερις εποχές της ζωής σου.
Στο δάσος με τα νεκρά κουνέλια.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: