Skip navigation

Monthly Archives: September 2017

I found her on a night of fire and noise
Her shadow fanged and hairy and mad
She had a heart full of love and devotion
She had a mind full of tyranny and terror
Well I try, I do, I really try
But I just, er, baby
I do, I error.

PoliticalIdeologyCatgirls

Advertisements

Writing a story is like walking around inside a movie, each of the film slices suddenly jut up and you see every aspect of the scene as if it were a holograph you could turn every which way in slow forward or fast back and even remote viewing. One can adjust the stage, move the […]

via Thoughts on Writing a Story — Techno Occulture

SingleGirl

because Dutch gothic metal sopranos do it better.

 

 

 

We exist within a state of astronomic silence
Thinking we can escape pain and defeat
We cannot see eye to eye with the ones we love

​Ζούμε μέσα σε μια σιωπή διαστημική.
Νομίζουμε ότι θα ξεφύγουμε από τον πόνο και την ήττα.
Δεν κοιταζόμαστε στα μάτια μ’ αυτούς που αγαπάμε.

PutThisWithPhoneNumbersIForgot01

In the name of the culture of hate
ideas that slowly perish in the dark

Για την κουλτούρα του μίσους
τις ιδέες που αργοπεθαίνουν στα σκοτάδια

PutThisWithPhoneNumbersIForgot02

An autumn, a winter, a spring and a summer have passed
Without us perceiving the end of hope
Let it sink in, we say
As a society we could not withstand this historic turn

Και περάσαμε
ένα φθινόπωρο,
ένα χειμώνα,
μια άνοιξη
κι ένα καλοκαίρι
χωρίς να καταλαβαίνουμε τις παύσεις ελπίδας
Ας το πάρουμε χαμπάρι, λέμε
δεν αντέξαμε σαν κοινωνία αυτή τη στροφή της ιστορίας.

PutThisWithPhoneNumbersIForgot03

Some stay, some leave
These constant small funerals
Loved ones depart
Without wanting to bid us goodbye

Άλλοι μένουν κι άλλοι φεύγουν.
Όλο μικρές κηδείες.
Αγαπημένοι αποχωρούν
χωρίς να θέλουν να μας αποχαιρετήσουν.

PutThisWithPhoneNumbersIForgot04

We did not pull ourselves up again

Δεν ξανασηκωθήκαμε.

PutThisWithPhoneNumbersIForgot05

We break apart
We break again and again into many pieces
We talk to each other inside our heads

Αποχωριζόμαστε,
σπάμε ξανά και ξανά σε πολλά κομμάτια
Μιλάμε ο ένας στον άλλο από μέσα μας

PutThisWithPhoneNumbersIForgot06

We are not imaginary friends
We are real friends
Who live inside our heads
In the only homeland we have
Who has the courage for making phonecalls?

Δεν είμαστε φανταστικοί φίλοι
Είμαστε πραγματικοί φίλοι
που ζούμε στο μυαλό μας
στη μόνη πατρίδα που έχουμε
Πού κουράγιο για τηλεφωνήματα;

PutThisWithPhoneNumbersIForgot07

We only exchange post cards
We gift each other books, candies and lyrics
Anything that might replace
caresses and comfort
Anything that might whisper dreams
sweetness and words

Μόνο ανταλλάσσουμε καρτ-ποστάλ
Βάζουμε μέσα βιβλία, γλυκά και στίχους
Ό,τι μπορεί να υποκαταστήσει
τα χάδια και το κουράγιο
να ψιθυρίσει όνειρα
Ζάχαρη και λέξεις

PutThisWithPhoneNumbersIForgot08

We gather our strength and drink
To an imaginary world

Μαζεύουμε δυνάμεις και πίνουμε.
Σε ένα φανταστικό κόσμο

 

Phantom limbs curried with rice and green onions (short story)

The following story is a work of fiction and bears no relation to existing people or events.

Καταραμένο τηλέφωνο. Μισώ τα τηλέφωνα και μισώ την φωνή μου. Πατάει το αστέρι τριανταπέντε αστέρι για να εξαφανιστεί, μετά πατάει το νούμερο που αρχίζει με μηδέν μηδέν ένα και ακούει τον ήχο στην άλλη άκρη του κόσμου. Πως να της μιλήσω αφού μου έκοψαν την γλώσσα, σκέφτεται ενώ τα δάκρυα τρέχουν από τα μάγουλα της. Πως ζητάς συγνώμη όταν δεν έχεις γλώσσα να το πεις. Μακάρι να μου βγει ο τηλεφωνητής. Μακάρι να να έχει ακυρωθεί αυτό το νούμερο. Μακάρι να το ξεχνούσα το βράδυ που το βρήκα. Δεν αντέχω να γνωρίζω αυτό το νουμερο και να ζω με την γνώση πως ποτέ δεν της μίλησα.

Ακούει την φωνή του πιο ομορφου κοριτσιού στην άλλη άκρη του κόσμου να απαντάει. Της φαινεται σχεδόν απίστευτο. Με την γλώσσα που δεν έχει της λέει:

“Γεια σου Ναταλία, είμαι η Μαύρη Καραμέλα, σε παρακαλώ μην μου κλίνεις το τηλέφωνο στο αυτί. Θέλω μόνο να σου κάνω μια ερώτηση. Πήρες της αποστολές μου; Διαβάζεις αυτά που σου γράφω;”

Πριν προλάβει να κλείσει το τρομαγμένο κορίτσι το τηλέφωνο το έχει ήδη κλείσει αυτή από την πλευρά της. Δεν άντεξε να ακούσει την απάντηση που δεν θα έπαιρνε ποτέ. Κοιτάει το τραπέζι που έχει λερώσει με τα αίματα που τρέχουν από το στόμα της. Σε μια γωνιά του τραπεζιού βλέπει την ακρωτηριασμένη γλώσσα της. Στο πάτωμα έχει πέσει το κομμάτι του σπασμένου καθρέφτη που πήρε και αφέρεσε την γλώσσα της. “Αυτό είναι μάλλον το καλύτερο δώρο που θα μπορούσα να της έκανα.”.

 

Η Ναταλίτσα και οι τέσσερις εποχές του Αλφόνς Μούκα (short story)

The following story is a work of fiction and bears no relation to existing people or events.

Βαρεμάρα μου τρομάρα μου.
Θυμάσαι που κάποτε πηγενές για βόλτα στο δάσος;
Για να τα ξεχάσεις όλα αυτά και να σκεφτείς άλλα;
Δεν θα σου άρεσε να πηγενές πάλι εκεί;
Έτσι όπως είσαι τώρα;
Να φορούσες το πιο όμορφο σου φουστάνι και να περπατάς στο δάσος για ώρες μόνη;
Να νιώθεις τον φθινοπωρινό αέρα στα μαλλια σου;
Το Οκτωβριανό κρύο που σου κρατάει παρέα από τότε που γενήθηκες;
Ναταλίτσα, θέλω να νιώσεις το γλυκό Οκτωβριανό κρύο εκεί έξω στο δάσος να σου μαστιγώνει το σώμα.
Όχι αυτό το φρικτό κρύο που σε καίει από μέσα.
Αυτήν την ψυχρή φωτιά που σβήνεις κάθε φορά που πίνεις.

Στα βάθη του δάσους βρίσκεται μια λίμνη.
Εκεί βρίσκεις τις τέσσερις εποχές του Αλφόνς Μούκα.
Την ανοιξιάτικη.
Την καλοκαιρινή.
Την φθινοπωρινή.
Την χειμωνιάτικη.
Η μια σου τραγουδά.
Αυτή με τις παπαρούνες σου φέρνει τα πιο απαγορευμένα.
Μεθάς πάλι με την άλλην.
Αυτή με τα κρύα χέρια σου δίνει να χαϊδέψεις το πουλάκι που κρύβει στην χούφτα της.
Σου στολίζουν τα μαλλιά με λουλούδια.
Σε βυθίζουν στα νερά της λίμνης.

Κρυμμένη πίσω από ένα δέντρο σας βλέπω μαζί.
Φοβάμαι μην αντικρίσω τα μάτια σου.
Θέλω και εγώ να χαθώ εκεί που χάνονται οι τέσσερις εποχές της ζωής σου.
Στο δάσος με τα νεκρά κουνέλια.

 

Αλέξανδρε, μιας και είσαι και εσύ εδώ και τα διαβάζεις όλα, για πες, είδες ποτέ την ταινία “οι Διχασμένοι” μαζί της;

MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι01_1MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι01_2MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι01_3MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι01_4MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι01_5MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι01_6

Μήπως εσύ την έβαλες να την δει; Την ξαναείδες από τότε που χάθηκε;

MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι05MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι08_01MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι08_02

Τί δεν κατάλαβες;

MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι04_001MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι06_1MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι06_2MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι06_3MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι06_4MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι06_5MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι06_6MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι06_7MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι06_8MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι06_9MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι06_10MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι06_11

Γίνεται να την ξαναβλέπεις τώρα και να μην καταλαβαίνεις;

MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι05_1MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι05_2MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι05_3

Θυμάσαι εκείνη την φορά που διάβασες εδώ στο blog πως είχα ένα όνειρο όπου ήσουν γυναικολόγος στα Εξάρχεια; Αστείο, δεν ήταν;

MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι07_01MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι07_02MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι07_03

Γεννήθηκαν σε παραθαλάσσιες πόλεις. Από τα 16 μόλις sniffαραν και decandentζιωσαν, sniffαραν και decandentζιωσαν. Και τον σινεμά ακόμα κάποτε αμφισβήτησαν. Και πέθαναν. Τώρα στα προάστια με κάτι ΙΧ τεράστια. ΙΧ τεράστια. ΙΧ τεράστια. ΙΧ τεράστια.

MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι01

MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοιMaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι02MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι03MaryTsoniDeadRingersΟιΔυχασμενοι04

 

Κάθε νύχτα προσευχομαι στην Σκοτεινή Μητέρα να φιλήσει το πιο όμορφο κορίτσι στο στόμα (short story)

The following story is a work of fiction and bears no relation to existing people or events.

Σκοτεινή Μητέρα σε παρακαλώ φίλησε το πιο όμορφο κορίτσι σήμερα το βράδυ και κάθε βράδυ για να μην είναι μόνη με το όπλο στο στόμα. Στείλε της μουσική και κορίτσια και σοφία και δολλάρια και ότι άλλο επιθυμεί. Βγάλε της το όπλο από το στόμα για να ακούσω έστω και μια φορά την πραγματικά δικιά της φωνή.

It gets lonliest at night
Down at the liquor store
Beneath the neon sky
Our moonlight

How were we born into this mess?
I know I painted you a prettier picture, baby
But we were run out on a rail
Fell from the wagon to the night train

I kissed the bottle
I should’ve been kissing you
You wake up to an empty night
With tears for two

Cigarettes they fill the gaps
In our empty days
Say mister, can you spare a dime?
Some change could make a change
Could buy some time
Some freedom
Or an ear to hear my story
It’s all I’ve got
My fiction beats the hell out of my truth
A palm upturned burnt blue
Don’t call it sunburn

You’ve been shaking on the job
Just one drink ahead of your past
There’s a white light coming up
You draw the blinds hoping it’ll pass

I kissed the bottle
I should’ve been kissing you
You wake up to an empty night
With tears for two

 

Ribbons01

Ribbons02

Everything I know I learned from men who despise me.

#WhenJoshRapedShelley

 

There is no need for you to go to bed every night with the barrel of a gun in your mouth (short story)

The following story is a work of fiction and bears no relation to existing people or events.

Το πιο όμορφο κορίτσι που έχω δει δεν το βλέπει κανένας πια εκτός από τους ντελιβεράδες. Δυστυχώς δεν της πηγαίνουν τίποτα από αυτά που εγώ θα ήθελα να της πηγεναν.

Το πιο όμορφο κορίτσι είναι κλεισμένο στο σπίτι της γιατί φοβάται τους φασίστες που σφάζουν τα όμορφα κορίτσια από την κακια τους και την ζηλια τους. Εγώ όμως στην τρέλα μου πιστεύω πως εάν την αντίκριζαν οι φασίστες μπροστά τους θα έπαυαν πια να είναι φασίστες.

Όλος ο κόσμος θέλει να την λούσει με δώρα για να την ευχαριστήσει για τις αλήθειες που λέει αλλά αυτή φοβάται μην της στείλουνε οι φασίστες βόμβες και παράξενες πούδρες. “white powder! yellow powder is usually pretty good too. black powder is probably ground up coffee beans. you’ve been warned.”. Δεν έχει ταχυδρομικό κιβώτιο για αυτόν τον λόγο. Γελάει με αυτά γιατί είναι και ευκαιρία να δείξει το χαμόγελο της. Και να είχε ταχυδρομικό κιβώτιο δεν θα την ενοχλούσα στέλνοντας της κάτι για να μην την φοβήσω περισσοτερο από ότι είναι φοβισμένη. Έτσι κι αλλιώς κι εγώ φοβάμαι. Την είπα ψευτρα άδικα. Το ξέρει πολύ πολύ καλά πως και να ήθελα δεν μπορώ να ανταποκριθώ στις αλήθειες που απλόχερα μου χάρισε. Τα δώρα που θέλω να της στείλω δεν τα παραδίνει ούτε ο ταχυδρόμος, ούτε ο ντελιβεράς. Υπάρχουν μόνο εδώ, και έτσι είναι σαν να μην υπάρχουν καθόλου.

Θα κάτσω λοιπόν εδώ, και θα της γράψω άλλη μια επιστολή που ποτέ δεν θα λάβει. Αν και πάντα φαντάζομαι τα μάτια της πάνω από αυτά τα γράμματα που δεν καταλαβαίνει. Πάντα την φαντάζομαι να καρτερεί και να γελάει. Ακούω το γέλιο της στο μυαλό μου και γελάω μαζί της. Παίρνει αυτά που φοβάμαι περισσότερο και με κάνει να γελάω με τους φόβους μου. Έστω για λίγο δεν φοβάμαι πια.

Λέει πως κάθε βράδυ που τα ζευγάρια αγαπιούνται αυτή πάει για ύπνο μόνη με το όπλο στο στόμα.

Ναταλίτσα, δεν χρειάζεται να κοιμάσαι με το όπλο στο στόμα.