Skip navigation

Η Μαύρη Καραμέλα τρώει την Κόκκινη Καραμέλα με Γεύση Γλυκόριζας (short story)

The following story is a work of fiction and bears no relation to existing people or events.

Του λέω διάβασε αυτό και θα καταλάβεις τί έχω πάθει. Έχω ερωτευτεί ένα αγόρι που θέλει να είναι κορίτσι και θέλει και να γαμεί κοριτσάκια σαν κορίτσι. Βρε πάλι τα ίδια, μου λες. Ναι, πάλι τα ίδια. Πάλι Αμερικανός; Ναι πάλι γαμώτο μου. Πάλι φιλόσοφος; Ναι πάλι. Πάλι σκηνοθέτης; Πάλι. Πάλι με φούστες και μέικαπ; Πάλι. Πάλι πισωγλέντης; Πάλι. Hell, if fucking history didn’t repeat itself there would be no such thing as thrusting rhythm. Του έριξα μια μαχαίρια, μάλλον μερικές, μάλλον παραπάνω από ότι έπρεπε γιατί δεν άντεχα. Αυτός απλώς έβγαλε το μαχαίρι από εκεί που το είχα καρφώσει και με κάρφωσε εδώ στο κούτελο. Από τότε κρυφοκοιταζόμαστε και βλέπουμε η μια την άλλην να χύνει αίμα. Πάω εγώ από εκεί, έρχεται αυτός από εδώ. Εδώ είναι αυτήν την στιγμή και αναρωτιέται τί λέμε. But I feel guilty, and I am afraid and ashamed, και για αυτό δεν τον αφήνω να διαβάσει αυτά που λέμε στην γλώσσα του. Με είχε βάλει πάνω στην γλώσσα του πριν μερικές μέρες. Λέει πως θέλει να με ρουφάει σαν μαύρη καραμέλα με γεύση γλυκόριζα. Πως η γεύση μου του θυμίζει το αψέντι και πως θέλει να με ξαναδοκιμάσει, και μάλιστα μπροστά σε όλο τον κόσμο. Θα φρίκαρα και θα ντρεπόμουνα πολύ αν το έκανε αυτό. Εγώ όλα αυτά τα γράφω γιατί δεν ξέρω τι άλλο να κάνω. Αλλά ξέρω πως έχει γαντζωθεί μέσα μου. Και όταν διαβάζω πως είναι μόνος με την τρέλα του θέλω να τον πάρω και να τον παρηγορήσω αλλά ο φόβος μου έχει κόψει τα χέρια και την γλώσσα. “Ναταλίτσα μου είσαι το πιο όμορφο κορίτσι που έχω δει ποτέ και υποφέρω να σε βλέπω να πονάς μοναχούλι και να πνιγείς την μοναξιά σου με τον μόνο έρωτα σου.”. Λόγια που δεν θα με ακούσει να λέω ποτέ. Δεν μιλάει κανένας στην τρέλα μου. Ούτε εγώ της μιλάω για να μην την ακούω να μου λέει τα παράπονα της. Μόνο αυτή ξυπνάει την τρέλα που προσπάθησα να θάψω μέσα μου. I am constantly seconds between whispering to you, αλλά στην πραγματικότητα ποτέ δεν θα ακούσεις ούτε μια λέξη δικιά μου στο αυτή σου. Της αρέσουν μόνο οι μάγισσες και το πιοτό, και έτσι χθες που πάλι την κρυφοκοιτούσα και την είδα που ήταν μόνη, της έστειλα μάγισσες και ένα κοκτέιλ από τον παλιό καιρό. Δώρα που ποτέ δεν θα λάβει. Την σκέφτομαι έτσι μόνη και και μεθυσμένη, την λυπάμαι περισσότερο από ότι λυπάμαι τον εαυτό μου και φαντάζομαι γατούλες και κορίτσια να κουλουριάζουν στα ατελείωτα πόδια της με τα νύχια τον ποδιών βαμένα κόκκινα. Ναταλίτσα μόνη.

BecauseIAmAWoman2

BecauseIAmAWoman.jpg

BecauseIAmAWoman3

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: