Skip navigation

I basically refuse to use the term “Greek weird cinema”. The term “Greek weird cinema” is used only by ignorant American indie filmmakers in Austin, Texas with a Richard Linklater connection who have only seen Dogtooth and Attenberg and have basically never seen another Greek movie in their lives. What these ignorant Americans refer to as “Greek weird cinema” is just a subset of movies that emerged out of the Athenian Filmmakers in the Fog movement from seven years ago. Consequently, I myself refer to these contemporary Greek movies by Athenians as FOG movies, and I call the filmmakers themselves a bunch Foggers. I will describe a Greek movie as “foggy” when it has that typically sexist, misogynist, austere, aloof, autistic and nonchalant look that I consider to be typical of those young Athenian filmmakers involved with FOG. Lathimos is FOG. Athena Rachel Tsangari is FOG. Alexander is FOG. Miss Violence is FOG. The Boy Eats The Bird’s Food is FOG. Wasted Youth is FOG. Tungsten looks like FOG but is actually more of a traditional Greek narrative movie, which can only mean one thing: even Greek filmmakers who are making traditional narrative films have been infected by the FOG bug, making it harder for ignorant Americans and other ignoramuses outside of Greece to determine whether they are watching a FOG movie or a regular Greek movie. Generally as a rule of thumb, if Europeans and Americans like it and Greeks hate it’s a FOG movie. If Americans and Europeans think they get it and Greeks are wondering what the hell they just saw, it’s FOG. The Lobster is an example of a Greek filmmaker making a FOG movie with Americans in English (and Americans assuming that a Greek movie with Americans must be a comedy and ridiculously marketing the movie as such), but it’s still technically FOG because it still has that stark aloof foggy look (which is why that American trailer is so ridiculous   compared to the way the movie has already been marketed in Europe). Just as g-rap doesn’t stop being g-rap when it’s in another language, likewise FOG doesn’t stop being foggy just because the actors speak English. When Americans buy a Lanthimos film, they are buying a a film with specific arthouse look that appeals to American film nerds. That look that Americans want to buy is the FOG look.

Filmmakers in the Fog retrospective – how do FOGgers talk about the FOG initiative 7 years after the fact? In this Al Jazeera article FOG is basically nothing more than a publicity stunt that helped launch the international careers of a bunch of Foggers, while doing absolutely nothing to change things for domestic Greek filmmakers:

That defiance came to a head in 2009, when dozens of actors, directors and producers boycotted the 50th Thessaloniki International Film Festival, the country’s longest-running and most prestigious festival. Calling themselves “Filmmakers in the Mist” — a riff on the endangered apes of “Gorillas in the Mist” — the group lashed out at the government’s slow-moving efforts to overhaul film legislation. They urged officials to introduce financial incentives for local producers, enforce a legal mandate stipulating that TV stations invest 1.5 percent of their annual net revenue in new film productions, and end the political meddling that was hampering industry growth.

A year after Lanthimos’ Oscar nomination for “Dogtooth,” four Greek films appeared at the Venice International Film Festival, including Tzoumerkas’ feature debut, “Homeland,” and Athina Rachel Tsangari’s “Attenberg,” which mimed a naturalist documentary style to explore the awkward coming-of-age of its 23-year-old heroine. Two years later, Alexandros Arvanas won Venice’s prestigious Silver Lion for “Miss Violence,” a dark tale of abuse and denial set in a claustrophobic Athens apartment. Today, from Rotterdam to Berlin to Cannes, Greek directors regularly appear at the most prestigious festivals in the world.

http://america.aljazeera.com/articles/2015/12/12/greek-cinema-rises-from-the-ruins.html

 

Whereas FOG is misrepresented as a Greek youth movement of sorts concerning young film school graduates at the start of their film careers, many Foggers were actually mature filmmakers of age. Here is what one of the older Foggers had to say about his FOG experience: “We went sailing in a boat with torn sails.”

 

Η ιστορία με τους Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη που βρίσκεται; Έχει προχωρήσει;

Η Ομίχλη έχει παγώσει με το βήμα μετέωρο από τη στιγμή που έγινε το καινούργιο νομοσχέδιο. Το μεγάλο θέμα όταν ξεκινήσαμε ήταν να καταργηθεί ο προηγούμενος νόμος, να αλλάξουνε οι όροι χρηματοδότησης, να περάσει το tax shelter. Λίγο-πολύ γίναν αυτά. Κάποια γίναν και με πολύ καλά αποτελέσματα. Και μετά ενέσκηψε η κρίση όπου όλα αυτά κατέληξαν ένα κομμάτι χαρτί. Γιατί άνθρωποι δεν υπάρχουν να εκμεταλλευτούνε τις φορολογικές διευκολύνσεις και να επενδύσουνε στην ταινία σου όπως προβλέπει ο νόμος, το Κέντρο Κινηματογράφου έχει λαμβάνειν επιστροφές φόρου 4,5 εκατομμυρίων από το ΦΠΑ, έχει να πάρει και τις τακτικές του επιχορηγήσεις (που δεν τις παίρνει). Είμαστε όλοι σε μια βάρκα με σχισμένα πανιά. Φτιάξαμε τη βάρκα αλλά ξαφνικά χάλασε τόσο πολύ ο καιρός που γίνανε όλα μαντάρα.

http://www.mic.gr/interview.asp?id=38617

 

The following assessment of FOG is even more disillusioned and damning: “FOG dissolved into the fog, the name was thus not entirely coincidental.”

 

Πριν από 7 χρόνια δημιουργήθηκε μία ένωση δημιουργών, οι κινηματογραφιστές στην ομίχλη. Τελικά απέδωσε, βοήθησε εκείνη η κίνηση; Ποια πιστεύεις ότι ήταν τα αρνητικά και τα θετικά της;

Πριν από 7 χρόνια ένας υπουργός πολιτισμού από το παράθυρο, θέλοντας να ‘ναι αρεστός εφ’ όσον προετοιμαζόταν για αρχηγός, είχε συμφωνήσει με τα σωματεία να περάσει ένα νόμο, όπως εκείνα θα επεξεργάζονταν, γιατί ο νόμος Γαβρά «έμπαζε από παντού».

Τελείωνε αυτή η διαδικασία και ο Σαμαράς θα τον περνούσε, όπως έλεγε – γιατί δεν πρέπει ποτέ να δίνεις σοβαρή βάση στα λεγόμενα των πολιτικών, που κατά κανόνα εννοούν ακριβώς το αντίθετο απ ο,τι λένε – στο θερινό τμήμα της Βουλής όταν, αίφνης, σκάει ένας πανικός που ονομάζεται «ομίχλη» και απαιτεί να ισχύσει επί τόπου ο νόμος Γαβρά, που απαιτούσε, ας πούμε ένα απλό, για να εισαχθείς στη σχολή κινηματογράφου (Ακαδημία την ονόμαζε) να έχεις κάνει ταινία μικρού μήκους σε συμπαραγωγή με το Κέντρο!

Είμαι βέβαιος ότι ο καθ’ όλα σεβαστός κύριος Γαβράς, δεν είχε διαβάσει που έβαζε την υπογραφή του. Και αντί να αξιώσει ο χώρος αυτά που τον καίνε, φρόντισε με αυτή την κίνηση, που προβλήθηκε αρκούντως από τα μέσα, να εγκαθιδρυθεί η διχόνοια. Το απλούστερο των έργων της: Πριν την ομίχλη, υπήρχαν Κρατικά Βραβεία Κινηματογράφου – ένα σημαντικό στήριγμα να αντιμετωπίσεις τα χρέη που άφησε η ολοκλήρωση της ταινίας.

Με αφορμή την Ομίχλη, ο νέος υπουργός φρόντισε στα πλαίσια των περικοπών που έπρεπε να παρουσιάσει το υπουργείο του, να συμπεριλάβει τα Κρατικά Βραβεία, τα οποία ουδέποτε δόθηκαν ξανά, χωρίς καμία εξήγηση.

Ο Κινηματογράφος απουσιάζει από τα «εκλεκτά» του κράτους έκτοτε. Έχουμε βραβεία Θεάτρου, Λογοτεχνίας, Μουσικής, ο Κινηματογράφος έλαχε να βοηθήσει το οικονομικό σουλούπωμα της ασχετοσύνης ενος υπουργού, για την ακρίβεια, επιστέγασμα των υπουργών που διαχρονικά επωμίζονταν το πάρεργο του πολιτισμού.

Το όνομα αυτού του υπουργού θα ‘χε ήδη ξεχασθεί, αν δεν υπήρχε ο πάππους του. Το φτωχό του έργο στο υπουργείο, τα δυο χρόνια που ‘παιξε, σαν παιδάκι κι αυτός, συνοψίζεται στην κατάργηση των Κρατικών Βραβείων και τον περιορισμό της κρατικής μέριμνας για τον κινηματογράφο, στην παρέα του κέντρου οριστικά. Εύγε του. Επί τη ευκαιρία, πως είπαμε ότι τον έλεγαν αυτόν τον υπουργό;

Έκτοτε, για να επανέλθουμε, η ομίχλη δεν έδωσε σημεία ζωής. Ενταφίασε και χάθηκε στην ομίχλη, δεν ήταν καθόλου τυχαία διαλεγμένη η ονομασία τους.

http://www.cinemag.gr/article.asp?catid=38364&subid=2&pubid=130309650

And this is an example of critical piece about FOG from when it was still active that rings even more true today (as for the Academy mentioned later in the article that essentially has replaced the Κρατικά Βραβεία Ποιότητας, I have already written about the Academy here):

πολλά έγιναν στον κινηματογραφικό χώρο. Το κυριότερο είναι πως έσκασε μύτη το νεοπαγές μόρφωμα των «Κινηματογραφιστών στην Ομίχλη».

Πριν συνεχίσω, θα ’θελα να διευκρινίσω πως οι όποιες σκέψεις κι επισημάνσεις που ακολουθούν δεν έχουν καθόλου να κάνουν με το καλλιτεχνικό έργο όσων προσδιορίζονται ως «Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη», αλλά με τη δράση τους.

Υπενθυμίζω σύντομα: Λίγες μέρες πριν το περυσινό Φεστιβάλ, μια ομάδα σκηνοθετών αρνήθηκε να υποβάλει τις ταινίες για βράβευση στα ετήσια Κρατικά Βραβεία Ποιότητας, θεωρώντας τα άκρως διαβλητά. Η άρνηση αυτή πήρε γρήγορα μεγάλες διαστάσεις και σε λίγες μέρες άλλαξε στόχευση. Δεν ήταν πια το «διαβλητό» της επιτροπής που ενοχλούσε, αλλά το ότι δεν είχε ψηφιστεί ακόμη ο νέος νόμος για τον κινηματογράφο. Το ότι η κυβέρνηση ήταν πολύ πρόσφατη και ο Υπουργός Πολιτισμού δεν προλάβαινε εκ των πραγμάτων να ’χει μελετήσει τα δύο προσχέδια που υπήρχαν στο συρτάρι του προκατόχου του δεν απασχόλησε καθόλου αυτούς τους σκηνοθέτες. Έτσι, με το «καλημέρα σας», οι νεόκοποι τότε «Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη» πέτυχαν ν’ αποδυναμώσουν το 50ό Φεστιβάλ –και κυρίως το Πανόραμα Ελληνικών Ταινιών– και να στείλουν στις ελληνικές καλένδες τα Κρατικά Βραβεία Ποιότητας, που κάθε χρόνο έδιναν μιαν ανάσα σε τόσους ηθοποιούς και τεχνικούς. Ανάσα καλλιτεχνικής επιβράβευσης αλλά και οικονομικής στήριξης. Το ότι για όλα τούτα –και πολλά άλλα– το νέο αυτό ρεύμα δεν παρασκοτίστηκε, πολλοί το χρέωσαν στην ορμητικότητα του καινούριου. Την εκκωφαντική όμως σιωπή του Υπουργείου και του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου δεν νοιάστηκε κανείς, τότε, να την ερμηνεύσει.

Παρ’ όλ’ αυτά, οι «Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη» γιγαντώθηκαν μ’ εντυπωσιακό ρυθμό. Γι’ αυτόν το λόγο, ό,τι πέρυσι θα μπορούσε να θεωρηθεί «νεανικό» παράπτωμα, φέτο δεν μπορεί ν’ αντιμετωπιστεί ελαφρά τη καρδία. Οι ενστάσεις μου πολλές. Κατ’ αρχήν για την επίθεση σε κάθε μορφή συνδικαλιστικής εκπροσώπησης. Έφτασε πέρυσι να ζητάει γνωστή σκηνοθέτρια απ’ τον Υπουργό να τους δεχτεί όχι σαν ομάδα ούτε ως συνδικαλιστές, αλλά ως ανθρώπους. Μπορεί βέβαια η Εταιρεία Ελλήνων Σκηνοθετών να μην είναι πια του γούστου τους. Οι σκηνοθέτες όμως την έφτιαξαν, αυτοί ας την αλλάξουν. Έτσι ορμητικοί και πολυπληθείς που είναι, με μια μαζική τους συμμετοχή στη γενική συνέλευση μπορούν να σαρώσουν όλο το «κατεστημένο». Πώς λοιπόν να μην κάνουμε και δεύτερες σκέψεις; Πώς να μη συνδέσω αυτή τη στάση με την κυρίαρχη σήμερα απαξίωση των συλλογικών εκπροσωπήσεων μέχρι την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας; Δεν είναι λίγο περίεργο που «πρωτοπορεί» η κινηματογραφική πρωτοπορία σ’ όλα τα «πρωτοποριακά» μέτρα του ΔΝΤ και της «σοσιαλιστικής» μας κυβέρνησης; Πώς να μη σκεφτώ πως η περυσινή παράλειψη του Υπουργείου να απονείμει τα Κρατικά Βραβεία Ποιότητας, μιας κι οι περισσότεροι δε θα τα ’παιρναν, ήταν το πρώτο πάτημα για να καταργηθούν πλήρως στον καινούριο νόμο;

https://enthemata.wordpress.com/2011/01/23/nikpolitis/

 

Here is Alexander complaining about his FOG friend Yorgos Lanthimos bugging out of Greece in search of greener pastures in Hollywood (yeah, OK, so he didn’t actually move to Hollywood, SFW, everyone knows the reason he stayed in London is to make that film about Queen Anne):

Ένα από τα κινηματογραφικά εγκλήματα της κρίσης στην Ελλάδα είναι ότι η πολιτεία (συμπεριλαμβάνονται εδώ το κράτος, το κοινό και ο ίδιος ο κινηματογραφικός κόσμος) δεν κατάφεραν να κρατήσουν τον Λάνθιμο εδώ. Αντιθέτως σχεδόν τον έδιωξαν με αλλεπάλληλα δημοσιεύματα περί σεναριακών κλοπιμαίων, αρνητικές θεατρικές κριτικές που βγάζαν μάτι σκατοψυχίας, έλλειψη βασικής χρηματοδότησης και συνεχές παράπονο περί αρρωστημένης τέχνης που δεν έχει σχέση με την Ελλάδα και που δεν είναι έτσι η Ελλάδα λες και η Ισπανία ήταν όπως τη δείχνει ο Ανδαλουσιανός Σκύλος ή η Γαλλία ήταν όπως τη δείχνει το Με κομμένη την Ανάσα. Ο Λάνθιμος λοιπόν έφυγε και τον χάσαμε και ακολουθούν και άλλοι κατα πως φαίνεται.

http://cinefreaks.gr/2015/10/o-alexandros-voulgaris-ta-lei-orea-gia-to-elliniko-weird-sinema-ke-ton-giorgo-lanthimo/

I will also posit that Alexander has projected his relationship with Lanthimos into the Weird American Cinema (ha!) 1991 movie The Dark Backward, while failing to disclose the fact that The Dark Backward borrows heavily from a 1989 British Weird Cinema (haha!) movie How To Get Ahead in Advertising (recall here that Lanthimos started out in advertising before be became an indie filmmaker!) but that’s another blog entry. In answer to Alexander’s above comments about Greeks supposedly chasing Lanthimos out of Greece (Alexander dramatically makes them sound like a crazed lynch mob, when nothing of the sort ever happened; Greeks basically avoided FOG movies including those of Lanthimos because these were just too aloof and austere to appeal to Greek tastes), I will quote from the following blog entry, which perfectly explains everything that is wrong with FOG movies from a Greek perspective:

Αναρωτιέμαι γιατί οι σκηνοθέτες μας να μήν μπορούν να περιγράψουν τη σημερινή Ελλάδα; Πού πάνε και τα βρίσκουν αυτά τα τραβηγμένα από τα μαλλιά σενάρια; Κι όμως πολλοί παλαιότεροι  έλληνες σκηνοθέτες περιέγραψαν σωστά την Ελλάδα της εποχής τους,  όπως π.χ. ο Μιχάλης Κακογιάννης με τις ταινίες του Το κυριακάτικο ξύπνημα (1954), Η Στέλλα (1955), Το κορίτσι με τα μαύρα (1956) η Το τελευταίο  ψέμα (1958)   και  ο Κώστας Μανουσάκης με την ταινία του Ο φόβος (1966). Ωστόσο ακόμα και κάποιοι ξένοι το κατάφεραν, όπως π.χ. ο Ζυλ Ντασέν με τις ταινίες του Φαίδρα (1962) και Κραυγή γυναικών (1978)  ή ο Τζόναθαν Νόσιτερ με την ταινία του Σημεία και θαύματα (2000). Πώς να συμβεί αυτό με τούς ημεδαπούς σκηνοθέτες όταν δεν βρίσκουν καν ελληνικούς τίτλους για τα έργα τους. Without λεγόταν η πρώτη  ταινία του Αλ. Αβρανά, που έλαβε μάλιστα το κρατικό βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου, και Miss Violence η δεύτερη.   Attenberg  ήταν ο τίτλος μιας ταινίας της Αθ. Τσαγγάρη, To the Wolf η ταινία των Α. Huges-Χρ. Κουτσοσπύρου, September η ταινία  της Πέννυς  Παναγιωτοπούλου –φαίνεται πως ο τίτλος Σεπτέμβρης τής πέφτει μπανάλ- Luton  η ταινία του Μιχάλη Κωνσταντίνου και Wild Duck η ταινία του Γιάννη  Σακαρίδη. Τέτοια ξενομανία έχει καταλάβει πιά τους κινηματογραφιστές μας; Αναρωτιέμαι πώς μπορούν οι γιαγιάδες τους να διαβάζουν τους ξενόγλωσσους αυτούς τίτλους.  Πώς να μην αποφεύγει τα έργα τους το ελληνικό κοινό, όταν κι εκείνοι δεν το σέβονται;

http://ngradio.gr/keimena/kinimatografistes-stin-omixli/

 

All that remains in the end is just a Youtube channel with a bunch of trailers:

https://www.youtube.com/user/fogwebtv/videos

See also:

http://www.sbs.com.au/movies/article/2015/07/17/greek-crisis-spotlight-upcoming-films

http://neoskosmos.com/news/en/Creativity-flourishes-despite-troubled-times

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: