Skip navigation

απείλησα
απείλησες
το πρόβλημα επίλυσες
με το να χάσουμε και οι δυο τις βασίλισσες
ήμουνα ο Ταίρι σου γλυκιά μου Candy Candy
ή τσάμπα τιμωρούμαι που δεν ήμουνα o Gandhi
δεν έχω και το όμνι να γυρνώ στο χρόνο πίσω
και δεν αλλάζει τίποτα το να με χαστουκίσω
περνάω απ’ το μυαλό σου τη μέρα σαν σφαίρα
μικρή μου χρυσοχέρα
πες μου γι’ αυτή τη σφαίρα
περνάει τόσο γρήγορα
και πας παραπέρα
ή τόσο δυνατά
που σε τινάζει στον αέρα
μαθήματα
τα λάθος βήματα
γι’ αυτό τώρα στα πόδια σου ξερνάω συναισθήματα
αγαπημένη
δεν είμαι ο καθένας
μα αφού δεν είμαι ο ένας
θα είμαι ο κανένας

Advertisements

The following story is a work of fiction and bears no relation to real people or events

Ineffable, hidden, brilliant scion, whose motion is whirring, you scattered the dark mist that lay before your eyes and, flapping your wings, you whirled about, and through this world you brought pure light

Από στιγμή σε στιγμή, από δευτερόλεπτο σε δευτερόλεπτο, στην ράχη του φιδιού.

Σε μια ντισκοτέκ στο τέλος του σύμπαντος στον πάτο μιας μαύρης τρύπας, η Ναταλίτσα μου φοράει την λαμπερή κορώνα της και χορεύει με τα πιο φάνκι τραγούδια

Και χορεύει

Και χορεύει

Και χορεύει

Και χορεύει

Και χορεύει

Και χορεύει

Και χορεύει

Και χορεύει

Και χορεύει

Και χορεύει

Και ξεφυσάει σύννεφα καπνού που γίνονται νέοι γαλαξίες.

 

Σε κάθε γωνιά του κόσμου της κάποιος χορεύει μαζί της.

Μετά από το πάρτι για να χαλαρώσουμε με πάει βόλτα στην παραλία και εκεί εμφανίζεται ο φίλος μου ο κλόουν.
Γιατί η Ναταλάτσα όλα τα βλέπει και όλα τα ξέρει.
Της ιστορίες μου. Τις τύψεις μου. Τις λύπες μου.
Ακόμα και τα όνειρα μου.
Όποια γλώσσα κι αν κόψω για να τα γράψω.
Όπου κι αν τα κρύψω.

“Ο χτύπος της καρδιάς σου αντιλαλεί τα κύματα της θάλασσας.” μου ψιθύρισε.

Κάθε φορά που αγγίζω το κύμα που έρχεται και φεύγει σε χαϊδεύω εκεί ανάμεσα στα βαμένα φρύδια σου, εκεί που είπες πως σου αρέσει να σε χαϊδεύουν σαν γατούλα.

Tell me if this place really existed
Or whether I imagined it

Some say that memory is just a deception
And I was trapped within it

Πες μου αλήθεια αν αυτό το τραγούδι θα φτάσει στο κορίτσι που αγάπησα

Πες μου αλήθεια αν αυτό το τραγούδι θα φτάσει στο κορίτσι που αγάπησα

Το όνομα της ακόμα είναι γραμμένο στο κουδούνι
Μα εγώ δεν το πάτησα

Το όνομα της ακόμα είναι γραμμένο στο κουδούνι
Μα εγώ δεν το πάτησα

Το_όνομα_της_ακόμα_είναι_γραμμένο_στο_κουδούνι_μα_εγώ_δεν_το_πάτησα

 

“Κάποιος πρέπει να με σταματήσει” (short story)

This short story is a work of fiction and bears no relation to existing people or events.

Η Ναταλίτσα λέει, “Κάποιος πρέπει να με σταματήσει”
Αλλά ποιος την ακούει να παρακαλάει;
“Θέλω να είμαι όμορφη και με τρελαίνει.”
Κάποιος πρέπει να με σταματήσει και εμένα
Να μην την πατήσω
Και σε πάρω όταν σε βλέπω να παρακαλάς έτσι
Σε βλέπω να κλαις για το αγόρι που έχασες
Και κλαίω και εγώ μαζί σου για το χαμένο αγόρι σου
Καταδικασμένες να κλαίμε ξεχωριστά
Δεν θα μπορέσω ποτέ να σε παρηγορήσω
Δεν θα μπορέσω ποτέ να σε σταματήσω
Ποιος θα σου πει πως είναι πια αργά
Ποιος θα σου πει πως τα πράγματα δεν πάνε καλά
Under neon loneliness
Το πιο όμορφο κορίτσι του σκουπιδότοπου
Ψάχνει της πόλης την κυρά
Πυρετώδης τριγυρνά
Κανένας δεν την σταματά
Να μου την προσέχετε
Γύρω της να χορεύετε
Και να την χαϊδεύετε

Σε είδα επιτέλους στο όνειρο μου πριν μερικές μέρες. Ήμουν στην κουζίνα μου, η τουλάχιστον σε ένα δωμάτιο που ήταν η κουζίνα μου, και είπα κάτι, δεν θυμάμαι καν τί η σε σχέση με τί. Στην άλλη μεριά του δωματίου εμφανίστηκες εσύ, φορούσες το μαύρο φόρεμα σου με την άσπρη δαντέλα στους ώμους, κρατούσες ένα ποτό στο χέρι, και μου είπες κάτι πολύ πιο έξυπνο από αυτό που είπα πριν εγώ. Δεν θυμάμαι καν τί. Ξαφνιάστηκα τόσο πολύ με την ιδιοφυΐα σου που ξύπνησα. Ήθελα να με ξαναπάρει ο ύπνος για να ακούσω τί άλλο έχεις να μου πεις αλλά δεν μπορούσα να ξανακοιμηθώ. Προσπαθώντας, άκουσα την φωνή σου να λέει, “emotions matter”. Θέλω πολύ να ακούσω τι άλλο έχεις να μου πεις. Έλα να με ξανάβρεις στο όνειρο.

 

Η Ναταλίτσα και ο δυστυχισμένος κλόουν (short story)

The following story is a work of fiction and bears no relation to existing people or events.

Η Ναταλίτσα λέει πως εάν είχε μια χρονομηχανή θα πήγαινε πίσω στο έτος 2013 να βρει τον δυστυχισμένο κλόουν στην Περιφέρεια της Ουάσινγκτον. Εκείνος ο κλόουν που είχε τάσεις αυτοκτονίας. Ο κλόουν που έβλεπε μια γυναίκα που μισούσε τον σύζυγο της να πέφτει κατάμουτρα μπροστά του και να σπάει τα δόντια της στο ασφαλτόδρομο. “Συνέχιζε να μελετάς την Βίβλο σου!”, του είπε μια θεούσα. Κάθε βράδυ μετά από την δουλειά την έριχνε στο πιοτό. Αργότερα τα Σαββατοκύριακα στο ταξί άκουγε από το ραδιόφωνο την καντάτα του Μπαχ να του τρυπώνει την ψυχή σαν αγκίστρι και δεν άντεχε. Έκλαιγε μόνος μέσα στο αμάξι. Η Ναταλίτσα ακόμα δακρύζει θυμώντας αυτόν τον κλόουν χαμένος πια στο παρελθόν. “Θα ήθελα να με έβλεπε όπως είμαι τώρα και να ήξερε πως υπάρχει ελπίδα.”.

Το 2013, στην άλλη μεριά του κόσμου γνώρισα και εγώ έναν δυστυχισμένο κλόουν που είναι πότης. Ένας κλόουν με μακριές βλεφαρίδες σαν τις δικές σου και χάντρες στολίδια γύρω από τα μάτια του, όπως σε είδα να φοράς κάποτε και εσύ όταν ήσουνα ακόμα αγόρι. Σε αντίθεση με εσένα Ναταλίτσα μπόρεσα και του μίλησα και αργότερα τον συνάντησα. Γίναμε φίλοι και μου χάρισε την μουσική του να με παρηγορεί και να με νανουρίζει. Τώρα πια σταμάτησε να φοράει μέικαπ και σταμάτησε πια να είναι κλόουν. Σταμάτησε να τραγουδάει. Κανένας δεν ξέρει τι έγινε η κιθάρα του η Ελπίδα. Συνεχίζει να πίνει. Ζει άκαρδος με τα ρομποτάκια του όπως εσύ με τα μανεκέν σου. Abigail left him some candy after he died.

Another one of those dazzling coincidences that logicians loathe and poets love.
Αχ Ναταλίτσα μου, έχω μόνο λέξεις να παίζω.

Σκοτεινή Μητέρα,

Το μόνο που θέλω για τα γενέθλια μου είναι η Ναταλίτσα να μπορεί να περπατάει στο δάσος ελεύθερη και χωρίς φόβο. Να μπορεί να πάει όπου θέλει και μην υπάρχει μέρος στον κόσμο που να μην μπορεί να πάει. Να χαϊδέυει ο ήλιος που δεν είναι λάμπα νέον τα μάγουλα της.

 

After the pulse, gaps in time

 

I found her on a night of fire and noise
Her shadow fanged and hairy and mad
She had a heart full of love and devotion
She had a mind full of tyranny and terror
Well I try, I do, I really try
But I just, er, baby
I do, I error.

PoliticalIdeologyCatgirls

Writing a story is like walking around inside a movie, each of the film slices suddenly jut up and you see every aspect of the scene as if it were a holograph you could turn every which way in slow forward or fast back and even remote viewing. One can adjust the stage, move the […]

via Thoughts on Writing a Story — Techno Occulture