Skip navigation

 

TheFuckerIsAlwaysStaringMinerva

 

“εσεις οι ανθρωποι προσπαθειτε να μπειτε συνεχεια ο ενας στο μυαλο του αλλου”

Advertisements

Candybarwriter (Superstarfighter) – poem

“We have art in order not to die of the truth.”, I explained as I saw Narcissus kiss his own self-reflection in the waters of the fountain of eternal youth.

Keep staring I said and you looked this way
Keep staring I said and asked you to look the other way

You think this story is about you
but it’s really not
what the fuck do you think you are looking at
when you come over here
to have a look and grab at everything I got

You think my stories are delusional
I don’t give a shit
It was never for you
or about you
or anything you see around you kid

I only live inside my head
and I am happy to keep it that way
I never asked you to come over here
and look at a single word
from my own demented play

Jacking lyrics
Have field day
I’d give it all away
Nothing is mine
or yours
And nothing is here to stay

I once saw a rapist who said
The world ends for someone somewhere everyday
Do you remember his name?

Als der Strom weg war
Bliebst du bei mir
Und sagtest nichts mehr
Als wärst du in mir
Eingesogen
Vom Angelpunkt verschlungen
Als hätt’ ich mir die Haut vom Körper abgezogen
Nichts außer mir

Und in Gedanken ging ich zu dir
Und ich sagte: “Bitte hilf mir
Vergiß die Lieder die ich spiel
Die hatten nie etwas zu tun mit dir
Die sind so hohl wie ich und darauf du:
“Und davon handeln wir.”

Άμπυ και Τζούλια (short story)

The following story is a work of fiction and bears no relation to existing people or events.

Με το μαύρο μπλουζάκι ΧιΧι και ΧαΧα και ΧουΧου και την μαύρη φούστα που ήταν κοντότερη από ότι συνήθως προτιμούσε, η Άμπυ η μαυροφορεμένη φεμινίστρια καθόταν σε μια γωνιά του μπαρ με τα κάγκελα άρπες μπροστά από τα παράθυρα και διάβαζε το “Η Γυναίκα Ευνούχος” της Γκριρ. Στο αριστερό της μπράτσο μόλις κάτω από το μανίκι φαίνεται ένα τσιρότο. Πληγή, νικοτίνη, οιστρογόνη; Δεν την πολυνοιάζει έτσι χαμένη που ήταν στο βιβλίο της.

“Μπα, ποιος διαβάζει πια Γκριρ;” άκουει μια φωνή τα ρωτάει κάπως ιρονικά. Κοιτάει και βλέπει μια κοντόκορμη στρουμπούλη σαραντάρα να της χαμογελάει. Κάπως έτσι άρχιζει η κουβέντα. Μιλώντας για τον φεμινισμό η Άμπυ κατάλαβε πως η Τζούλια ήταν μορφωμένη και διαβασμένη πάνω στο θέμα περισσότερο απ’ ότι περίμενε. Κουβεντιάζοντας για ενοχλητικούς συνεργάτες έφτασε η ώρα για τα ποτά. Η Άμπυ δεν ξέρει από ποτά και αφήνει την Τζούλια να της παραγγήλει κάτι. Αργά αργά μεθώντας μαζί και προς το τέλος της κουβέντας η Τζούλια ρωτάει την Άμπυ αν επιτρέπει να την φιλήσει. Η Άμπυ απαντάει την ερώτηση φιλώντας η ίδια την Τζούλια. Μετά πάει σπίτι και κάθοντας στον υπολογιστή της σκέφτεται πως έχει να φιλήσει κορίτσι εδώ και χρόνια. Της λείπουν τα κορίτσια και λυπάται που τα αντικρίζει πια μόνο στην οθόνη και στο γραφείο της. Μεγάλη τύχη η Τζούλια.

Την επόμενη μέρα ξαναπετυχαίνονται στο μπαρ και η Άμπυ καταχαρούμενη αγκαλιάζει την Τζούλια και την φιλάει στο μάγουλο. Της ψιθυρίζει στο αυτί, “Κοίτα πίσω σου αλλά διακριτικά. Δες εκείνον τον αυτογυναικόφιλο εκεί δα. Αυτό το τερατοειδές νομίζει τώρα πως είναι γυναίκα; Αμέσως τον κατάλαβα όταν μπήκε στο μπαρ. Λες και έχω ραντάρ, σου λέω. Ο ναρκισμός τους δεν έχει όρια.”. Γελάει και βλέπει πως η Τζούλια δεν γελάει. “Τι αστικούρασή είναι αυτή τώρα; Μην μου πεις πως είσαι και εσύ με αυτους τους διεμφυλικούς. Δεν σου ταιριάζει καθόλου τέτοιος φιλελευθερισμός…”.

“Άμπυ, είμαι και εγώ τρανς.”

Η Άμπυ, χλωμότερη από ποτέ, φοράει την μάσκα του τρόμου.

“Μάλλον δεν με έπιασε το ραντάρ σου!” της χαμογελάει η Τζούλια. Η Άμπυ αρχίζει να τρέμει.

“Φίλησα άντρα;!” λέει τρέμοντας η Άμπυ. “Είναι βιασμός αυτό;!”

“Άμπυ…” της λέει η Τζούλια και πάει να της πιάσει το χέρι.

“Μην με αγγιζεις!” της γαβγίζει η Άμπυ και πετάγεται προς τα πίσω. “Δεν θέλω πούτσους! Δεν κατάλαβες πως είμαι λεσβία;”

“Ξέρεις, εγχειριστηκα πριν αρκετα χρόνια. Το έχω πει δημόσια αυτό.”

“Ένας νέοκολπος δεν είναι μουνί.”, λέει η Άμπυ τσαντισμένη, “Είναι μια ανοιχτή πληγή που πρέπει να την ανοίγεις καθημερινός ξανά και ξανά για να μην κλείσει. Νομίζεις πως δεν ξέρω πως είναι αυτά; ΔΕΝ ΕΊΝΑΙ ΜΟΥΝΊ ΑΥΤΌ!”. Το λέει φωνάζοντας και όλοι την κοιτάνε.

“Πολύ καλά λοιπόν…” λέει η Τζούλια, που φαίνεται να είναι συνηθισμένει σε τέτοια. Απλά σηκώνεται και ετοιμάζεται να φύγει. “Χάρηκα για την γνωριμία και συγνώμη για την σύγχυση.”. Η Άμπυ δεν την κοιτάει, κοιτάει το τραπέζι και συνεχίζει να τρέμει.

Ανοίγοντας την τσάντα της η Τζούλια βγάζει ένα βιβλίο. “Ήθελα να σου το χαρίσω. Εγώ το έγραψα. Ελπίζω να το διαβάσεις κάποτε.”. Το αφήνει στο τραπέζι και φεύγει.

Με το που εξαφανίζεται η Τζούλια η Άμπυ παίρνει το βιβλίο και το ξεφυλλίζει. Στην πρώτη σελίδα έχει ένα αφιέρωμα. “Για την Άμπυ. Μαζί στην πάλη. Με πολύ αγάπη Τζούλια.”

Λίγο αργότερα αφήνει το βιβλίο της Τζούλιας στην χαριστική βιβλιοθήκη έξω από την Στέγη και γυρίζει σπίτι μόνη. Θυμώντας τα χείλη της Τζούλιας προσπαθεί να θυμηθεί αν ένιωσε μούσια φιλώντας το μάγουλο της.

“Ήταν βιασμός αυτό, δεν ήταν;”, αναρωτιέται πάλι η Άμπυ γνωρίζοντας την απάντηση.

P.S. Μιας και μου έκλεψες τις σκέψεις, σου έκλεψα και εγω τον χαρακτήρα που ήθελες να αποκαθίστησεις.

 

ToFoustaniTisDaskalas01

Λένε
Εμείς για όλα φταίμε
Μας κάνουνε και κλαίμε
Λένε
Μεγάλα λόγια για να πέσεις
Όλα υποσχέσεις,
Δεν ξέρουν από σχέσεις
Θέλουν
Βήτα ρόλο να μας έχουν
Όλες πίσω τους να τρέχουν
Θέλουν
Σαν Θεούς να τους κοιτάμε
Ψέματα πουλάνε

Δεν ξέρουν να αγαπάνε

 

Ποιος νομίζεις πως είσαι
Να μην προσποιείσαι!
Ποιος νομίζεις πως είσαι
Την μάσκα ρίξε
Ποιος είσαι
Δείξε

Ίσως
Μια μέρα καταλάβουν
Να μάθουνε τι χάνουν
Ίσως
Να δώσουν, να μην πάρουν
Να σκέφτονται τι κάνουν
Πριν να μας το κάνουν
Φταίμε… κι εμείς που τους ακούμε
Σαν πιόνια ειπακούμε
Λένε
Και χώρια τους δε ζούμε
Κι όλο δεν μπορούνε
Να πάνε να γαμηθουνε

Σταματα να μου κλέβεις τα τουιτ.
Σταματα να μου κλέβεις τα τουιτ.
Σταματα να μου κλέβεις τα τουιτ.
Σταματά να μου κλέβεις τα τουιτ και να τα επεξεργάζεσαι στα σενάρια σου.
I’m not your fucking unpaid research screenwriting intern.
Σταματά να εισβάλεις στον λογαριασμό μου.
Δεν θέλω να συνεννοηθώ με εσένα.
Θέλω να συνεννοηθώ με τις γυναίκες.
Εκλέισα τον λογαριασμό μόνο και μόνο για να σε κάνω να καταλάβεις πως δεν αντέχω άλλο.
If you think I am such an asshole stay the fuck away from me.

 

SeeWhatIMean

 

Having spent the last 40 years of his life making films about the abuse he commits in his personal life, Allen’s career is a surreal metric for the lengths Hollywood will go to in order to protect its male auteur darlings. Allen is afraid of a witch hunt coming for him, but he’s laid out bread crumbs for us the whole way.

https://www.bitchmedia.org/article/woody-allen-witch-hunt

 

Allen’s archive is a garden of earthly deletes — decades of notes and stories and sketches that the prolific filmmaker exiled, for whatever reason, to the shadowlands in between whole-hearted commitment and half-hearted possession. His screenplays are often Freudian, and they generally feature him (or some avatar for him) sticking almost religiously to a formula: A relationship on the brink of failure is thrown into chaos by the introduction of a compelling outsider, almost always a young woman.

https://www.washingtonpost.com/outlook/i-read-decades-of-woody-allens-private-notes-hes-obsessed-with-teenage-girls/2018/01/04/f2701482-f03b-11e7-b3bf-ab90a706e175_story.html?utm_term=.bbe794c7f8a0

 

Nabokov’s Lolita is one of the most stolen books in New York.

https://electricliterature.com/indie-bookstores-tell-us-about-their-most-stolen-books-398b9885c64

 

I’ve just discovered that Alexander has quietly posted his controversial debut movie Pink online in full on Youtube. Sorry, no English subs available.

Some general information about this film and its context:

– As late as 2006 when this movie premiered, Greek cinemas were overwhelmingly not yet equiped with digital projectors and hence young Greek filmmakers were still shooting their movies on film. Alexander had no budget while shooting the movie (he only obtained funding ex post to finish it and make copies for distribution to festivals), so the film was shot on leftover filmstock salvaged from Athenian advertising companies, back then a common way for young filmmakers to obtain film for free. The filmstock obtained from the advertising companies was of variable quality and type, which is reflected in the end product.

– Mirroring the youthful themes of the film, Alexander’s film crew was mostly young film students. His make up artist in Pink was the late actress Mary Tsoni, who was then just 17 years old.

– At the time Alexander hated living in Athens and did not want to depict the city in the film. Models of urban landscapes were constructed and painted panels were placed before windows, lending a kind of dreamy quality to the mise en scene.

– Alexander performed the main character in this movie but due extremely personal nature of the movie the experience of performing a character so close to himself left him extremely anxious and depressed. It took years of counseling before Alex would appear in another movie. He says he only does it now as a favour to filmmaker friends.

SeeWhatIMean03

– Alexander became so anxious about showing this movie to audience that he would suffer from severe panic attacks prior to screenings. These were so debilitating that he eventually did not wish to screen the movie anywhere at all. For almost a decade Pink was not shown anywhere in or outside of Greece and was basically unavailable, with fans constantly begging Alex on Facebook to post the movie somewhere and Alex deflecting saying he did not have a good digital copy to post. For a long time there were only a couple of excerpts of the film on Youtube and a handful of promo stills.

– Another factor contributing to Alex’s emotional distress at the time were the negative reviews the movie received both within and outside of Greece. Alexander was not used to such criticism and took these reviews rather personally.

– Alexander met Romanna Lobats, the young actress who plays the character of Cnezanna, on the set of his father’s 2004 movie The Brides. There is a shot at the beginning of The Brides that briefly shows Romanna in the foreground with a crowd of brides behind her. The friendship depicted in Pink is based on Alexander’s actual friendship to Romanna Lobats and his conflicting feelings about their relationship. Several songs on Alexander’s debut album 50 Gawddamned Songs were inspired by that relationship.

– Alexander’s main cinematic influences for Pink were Todd Solonz’s Happiness, Kubrick’s Lolita, the Pearl Jam music video for Jeremy, the twin brothers from Cronenberg’s Dead Ringers, Edward Scissorhands, The Elephant Man and Alan Parker’s now largely forgotten debut feature movie Bugsy Malone which was Jodie Foster’s film debut.

– Body Dysmorphic Disorder was not a term on anyone’s lips at the time, but this movie is very much informed by Alexander’s experiences with the condition. The scenes of hair removal in the movie Pink are in reference of Alexander’s dysmorphia regarding his own body hair, something he also brought up in his songs at the time (“Πως μου την έσπαγε το λευκό παιδικό μου δέρμα και τα μικρά μου τα βυζιά/Με χάιδευα παντού. Ακόμα και στα τριχωτά μου χέρια που ξέρεις πως πάντα τα σταυρώνω από ντροπή.”). Several years ago Alexander posted a Facebook update saying that as a child he immediately identified himself with Winona Ryder in Beetlejuice. Alexander keeps two folders on his Facebook wall titled “Identification”, one with pictures of male actors and one with pictures of female actors. (See what I mean? Now you know.)

SeeWhatIMean02

Το αγόρι που ήθελε να γίνει κορίτσι δεν έφαγε το φαγητό του πουλιού αλλά τα μούτρα του στο τσιμέντο του πεζοδρομίου μπροστά από το γκαράζ του πολυκαταστήματος. Είχε το επίθετο του πουλιού. Στην καρδιά μου πάντα φοβόμουνα πως κάποια μέρα θα διάβαζα μια τέτοια είδηση στην εφημερίδα για αυτήν. Πάντα αναρωτιόμουνα αν το όνομα της ήταν στα κρυφά αφιέρωμα.

Court records show he was given a three year community order after pleading guilty to possessing prohibited images of children & three counts of making indecent photos or pseudo photos of a child.

An inquest at Newport Coroner’s Court heard how the teenager – also known as Nat – died later that day after falling from the Kingsway shopping centre’s car park in Newport.

Nathan Bird, 19, had appeared at Cardiff Crown Court on November 21 last year where he received a non-custodial sentence. A statement by his mother said: “Nat was in the process of changing gender from male to female.

The teenager, from Newport, had been diagnosed with Asperger syndrome at the age of seven. His mother said he had applied to study drama at university. She said he was “a talented actor but had trouble with social situations”

 

 

“I was concerned for his welfare but his solicitor passed a note from him saying he loved me.

“At 6pm the same day two police officers came to my home to inform me of Nat’s death.”

Dr Ian Thomson, a consultant pathologist at the Royal Gwent Hospital, told the inquest that the 19-year-old died of a skull fracture consistent with falling from a great height.

http://www.walesonline.co.uk/news/wales-news/teenager-took-life-hours-after-13582531

A transgender drama student died when he fell from a building after being caught with child pornography, an inquest was told.

It happened the day after Nathan Bird, 20, appeared in court, where he was convicted of possessing an indecent image of a child, in November last year.

The hearing was told how Nathan – who had begun to call himself Nat – was undergoing a sex change to become a woman at the time of his death.

His mother said her son had ‘gender’ issues and struggled with social situations.
Mrs Bird, from Newport said: ‘I last saw him in October last year when I went to his university to give him a mobile phone and we went for a meal together.

http://metro.co.uk/2017/09/07/transgender-student-takes-own-life-after-being-caught-with-child-pornography-6909895/

 

Σε ποιες γραμμές να χωρέσουν οι ιδέες μας
Ποιον θόρυβο νάρκισσο να δεχτεί η σιωπή μας.

Reconnaissance Flight (short story)

The following story is a work of fiction and bears no relation to existing people or events.

Είχα ένα όνειρο πως πετούσα πάνω από ένα γυμνό σώμα και το παρακολουθούσα από ψηλά όπως μέσα από ένα ελικόπτερο. Η μπορεί να ήμουνα και τηλεκινούμενο, δεν ξέρω. Το σώμα αυτό, που είχε ανδρικά και γυναικεία στοιχεία, ήταν σαν μια απέραντη επέκταση. Το σώμα εμφανιζότανστην αρχικά σαν ένας ψηφιακός σκελετός, όπως ένα 3D animation πριν του περσάσεις το φίλτρο με την σάρκα καλύπτοντας το εξωτερικό. Μετά η εικονα άρχισε να αναβοσβήνει και εμφανίστηκε σαν κανονικό σώμα. Μόνο όταν έφτασα στο πρόσωπο και είδα το δικό σου κατάλαβα πως το σώμα που παρακολουθούσα είναι το δικό σου. Είχες τα μάτια σου κλειστά και ένα στεφάνι από λουλούδια στα μαλλιά όπως η Frida που και οι δύο μας αγαπάμε και κοιμόσουνα ήρεμα. Ούτε που έπαιρνες χαμπάρι το ελικόπτερο/τηλεκινούμενο που περνούσε από πάνω σου. Ξαφνιάστηκα και ντράπηκα τόσο πολύ που ξύπνησα αμέσως.

Σε παρακαλώ, μην εμφανίζεσαι άλλο πια στα όνειρα μου. Δεν αντέχω άλλο. Κάθε φορά που ακούω αυτό το τραγούδι σε σκέφτομαι και κλαίω. Θέλω να σταματήσω να κλαίω. Δεν θέλω να σε αναζητώ στα όνειρα μου. Δεν θέλω αλλά παρακοινωνικά όνειρα. Θέλω να σε βλέπω να χάνεσαι μακριά, πάντα ελεύθερη.

Panting Neon Princess Tastes The Candy Content With Contents

Aropax is Paxil, a drug for depression, anxiety and panic disorders. I think the line is ‘bow and aropax’, like bow and arrow. This song is beautiful and sad. ‘But it’s all the same to me’ describes the feeling of being on the meds, how it controls your feelings and there is no happiness or deep depression, it just makes you dull and dispassionate.

 

That is the difference.
No matter how sad or angry or hopeless I felt, I would rather kill myself than allow an expert to take away my ability to feel sadness or happiness in the name of normalcy.
The difference is that it never even crossed my mind that there was a way for me to escape from myself and become someone else. Or that attempting this would solve a damn thing. I could spend a lifetime panting trying to outrun myself. 
And if that exit into another life or self existed by virtue of being sanctioned by medicine or society, and being appreciatively written about in every medical journal and mainstream medium, it was obviously nothing I wanted.
That is the difference.  

 

 

Κλαις; (short story)

The following story is a work of fiction and bears no relation to existing people or events

Now you say you’re lonely
You cried the long night through
Well, you can cry me a river
Cry me a river
I cried a river over you

Nadja: Why are you looking at me like that?
Bill: I followed you down the street, once.

You ask people to forgive but you do not forgive yourself. And it’s very telling how you now respond by icing these people & withdrawing emotional intimacy seemingly as form of punishment.

Why nuke all these shared moments? Why burn Leda and the Swan? Emotional withdrawal and withdrawal of intimacy is what an abuser does in a toxic relationship.

You said you were a Kafka fan, and I remember how Kafka wanted all his work destroyed after his death. We are only able to read his works in the present because someone violated Kafka’s deathbed wish. I could no longer read Kafka when I found out.

Because I have saved a couple of the moments you’ve nuked, I have now unwillingly become the keeper of a secret.

I have a moment here where you’re drunkenly trying to play Bach. You stagger over to your piano, arrange the tabs with trembling hands & begin to play, I can tell by ear that you are messing up, quickly you give up. You stagger back to the microphone, you apologize, go back to the piano and then you play the blues which you manage better.

I kept this moment because I was surprised at how self-conscious you were of your playing despite being so drunk. I came across this moment while researching you, back when I was so angry at you yet fascinated enough to keep searching for the answers you would not give. It was a moment that humanized you in my eyes after I had so thoroughly dehumanized you, so I kept it. Because before that moment, I could only see you as a drunk in a dress.

This moment, by virtue of being memory-holed by you, has now been turned into a secret, and I have become the keeper of this secret against my will. Secrets burn a hole in your soul the way money burns a hole in your poket, and I hate being the keeper of secrets.